ไป๋หลี่พั่งพั่งได้ยินประโยคนั้น ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัวเขายืนลังเลอยู่กับที่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กัดฟันแน่น กำทวนสีทองแล้วพุ่งไปทางไป๋หลี่ซินที่บาดเจ็บสาหัสอย่างรวดเร็ว!ไป๋หลี่ซินไม่คิดเลยว่า หลินชีเยี่ยจะทำถึงขนาดนี้เพื่อไป๋หลี่พั่งพั่ง เขาถอยหลังไปพลางมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังพุ่งเข้ามา บนใบหน้าปรากฏความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแสงทวนสีทองพุ่งผ่านอากาศ เกือบจะแทงเข้าลำคอของไป๋หลี่ซิน!“ฮ่าฮ่าฮ่า……” ในวินาทีวิกฤต ไป๋หลี่ซินกลับหัวเราะเยาะ “ฉันนึกว่าแกจะแตกต่างจากฉันมากแค่ไหน ดูเหมือนว่าเราก็เป็นคนประเภทเดียวกันนี่เอง”ปลายทวนของไป๋หลี่พั่งพั่งหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าลำคอ เขาจ้องมองไป๋หลี่ซินอย่างดุดัน “คุณพูดบ้าอะไร!”“งั้นเหรอ? พวกพ้องของแกยอมเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อช่วยแก แต่แกล่ะ? แกกลับจะผลักพวกเขาลงเหวลึกนับหมื่นจั้ง! นี่มันไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวเหมือนฉันหรอกเหรอ?” ไป๋หลี่ซินพูดเสียงเย็นชา “แกรู้ไหมว่าถ้าแกฆ่าฉันวันนี้ จะเกิดอะไรขึ้น? ในฐานะหน่วยพิทักษ์ราตรี แต่กลับลอบสังหารผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี หน่วยเล็กๆ ของพวกแกไม่เพียงแต่จะสูญเสียโอกาสที่จะได้เป็นหน่วยรบพิเศษในอนาคต แต่ทุกคนยังจะถูกตั้งข้อหาสถานหนัก ถูกกักขังในศูนย์ไจเจี้ยตลอดไป แกได้แก้แค้นแล้วก็ไม่กลัวสิ่งเหล่านี้ แต่พวกเขาล่ะ? อนาคตอันสดใสของพวกเขาจะถูกแกทำลายด้วยมือของตนเอง เพราะความเห็นแก่ตัวของแก!
