นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรได้รับหรือเปล่า?”เสียงของไป๋หลี่ซินเย็นชามือที่กำทวนของไป๋หลี่พั่งพั่งสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาจ้องมองไป๋หลี่ซินด้วยดวงตาแดงก่ำ จิตใจต่อสู้ดิ้นรนอย่างรุนแรง“ชีเยี่ย ผมทำไม่ได้……”ครู่ต่อมา ข้อนิ้วมือที่กำทวนของไป๋หลี่พั่งพั่งซีดขาว เขาค่อยๆ ลดทวนลง เสียงสั่นเล็กน้อย “ผมไม่อยากทำให้พวกนายเดือดร้อน……”ไป๋หลี่ซินเห็นภาพนี้ มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่“อย่างนี้สิถูกต้อง แกก็เชื่อฟังดีๆ ล่ะ……”พรวด!!เสียงขาดหายไปกลางคันใบหน้าของไป๋หลี่ซินพลันแข็งค้างเขาค่อยๆ ก้มมอง คมดาบสีดำทะลุออกมาจากอกของตัวเอง ลึกดั่งห้วงเหว[ดาบแยกวิญญาณ]ริมฝีปากของไป๋หลี่ซินไร้สีเลือด เขาหันหน้าไปอย่างแข็งทื่อ เห็นร่างที่สวมหน้ากากจิ้งจอกขาวยืนนิ่งอยู่ด้านหลังแหวนสีดำบนนิ้วชี้ขวาของเขายื่นคมดาบออกมา แทงทะลุหัวใจของอีกฝ่ายจากด้านหลัง“พูดมากเสียจริง” เสิ่นชิงจู่พูดอย่างไร้อารมณ์ขณะดึงดาบแยกวิญญาณในมือออก ไป๋หลี่ซินที่วิญญาณถูกแทงทะลุสูญเสียสัญญาณชีพทั้งหมด ร่างกายล้มลงกับพื้นราวกับกองโคลนไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นเหตุการณ์นี้กับตา ทั้งคนยืนอึ้งอยู่กับที่ไม่ไกลออกไป หลินชีเยี่ยที่กำลังพยายามยับยั้งจั่วชิงอยู่ก็เห็นภาพนี้เช่นกัน พลังจิตของเขากวาดผ่านอีกฝ่าย เห็นใบหน้าคุ้นเคยภายใต้หน้ากากนั้นอย่างชัดเจน“นาย……” ดวงตาของหลินชีเยี่ยเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อเสิ่นชิงจู่ยื่นมือออกมา แล้วดีดนิ้วเบาๆปั๊บ!เปลวไฟ
