พวยพุ่งขึ้นมาในทันที เผาร่างของไป๋หลี่ซินจนไม่เหลือซากเถ้าถ่านสีแดงลอยฟุ้ง สะท้อนให้หน้ากากจิ้งจอกขาวที่หล่อเหลานั้นกลายเป็นสีโลหิต“เจ้าอ้วน หนี้บุญคุณที่ติดค้างนาย ฉันใช้คืนแล้วนะ” เสิ่นชิงจู่เอ่ยเสียงเรียบเขาถอยหลังไปสองก้าว แล้วกระโดดลงไปจากหน้าต่างบานใหญ่ที่แตกอยู่ ดิ่งลงสู่กลุ่มเมฆ หายลับไปจากสายตาของทุกคนในที่สุด ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ได้สติกลับมา รีบวิ่งไปที่หน้าต่าง มองลงไปยังทะเลเมฆเบื้องล่าง ไม่เห็นร่างของเสิ่นชิงจู่อีกต่อไป“พี่คนเท่……” เขาพึมพำด้านข้าง จั่วชิงฟันดาบตรงในมืออย่างต่อเนื่อง แสงสีเขียวตัดผ่านวงเวทย์ผนึกสิบกว่าชั้น สายตาจับจ้องไปยังหน้าต่างที่เสิ่นชิงจู่กระโดดลงไป ดวงตาหรี่ลง ทั้งคนพุ่งออกไปเป็นลำแสงไล่ตาม!“เดี๋ยวก่อน!”“หยุดนะ!”เห็นจั่วชิงจะไล่ตามไปฆ่าเสิ่นชิงจู่ หลินชีเยี่ยและไป๋หลี่พั่งพั่งต่างร้องตะโกนพร้อมกัน ร่างพลิ้วไหวขวางหน้าจั่วชิงเอาไว้!“หลินชีเยี่ย นายต้องการทำอะไรกันแน่?!” ดวงตาของจั่วชิงผุดประกายโกรธ “ไม่เพียงแต่ฆ่าไป๋หลี่ซินต่อหน้าฉันตอนนี้ฉันจะไปไล่ล่าฆาตกร พวกนายก็จะมาขวางฉันอีก? พวกนายคิดว่าฉันเป็นหัวหน้าแค่ตำแหน่งเปล่าๆ งั้นเหรอ?นายเชื่อไหมว่าฉันพูดคำเดียว ก็ถอดยศนายได้เลย?!”“จะถอดก็ถอดสิ” หลินชีเยี่ยพูดอย่างหนักแน่น “ยังไงผมก็ไม่ยอมให้คุณผ่านไป!”“นาย!!”จั่วชิงจ้องมองหลินชีเยี่ยอย่างดุดัน หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ก้มหน้าลงสบถอย่างโกรธเกรี้ยว “บ
