บทที่ 145 ราชาโจร ซีเหมินจ้ายซิง
ศิษย์พี่ใหญ่ตระกูลจินนำทางเมิ่งฝานออกจากหอคัมภีร์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินใต้ร่มเงาไม้โบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านนอก
“มีเรื่องอันใดหรือขอรับศิษย์พี่จิน?” เมิ่งฝานทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามพลางเอ่ยถามด้วยความฉงน
“สำนักได้ส่งผู้อาวุโสท่านใหม่มาประจำการดูแลหอคัมภีร์แล้ว ต่อแต่นี้ไป… อย่าได้เอ่ยถึงผู้อาวุโสหวังภายในหอคัมภีร์อีก มิเช่นนั้นจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเจ้าเอง” ศิษย์พี่จินกล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉยตามนิสัย
บุรุษหน้าตายผู้นี้ยังคงรักษาท่าทีดุจศิลาเอาไว้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว ความเย็นชาในแววตามิได้เจาะจงมาที่เมิ่งฝาน แต่มันคือบุคลิกประจำตัวที่ยากจะสั่นคลอน
เมิ่งฝานได้ยินดังนั้นก็ลอบระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา
ความจริงเรื่องนี้มิใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย หอคัมภีร์เป็นสถานที่สำคัญ ย่อมต้องมีผู้อาวุโสคอยกำกับดูแล เมื่อผู้อาวุโสหวังจากไป สำนักย่อมต้องแต่งตั้งคนใหม่มาแทนที่โดยเร็ว
เพียงแต่เมื่อพิจารณาจากคำเตือนของศิษย์พี่จิน ผู้อาวุโสคนใหม่นี้ดูท่าจะมิใช่สหายที่ดีนักของผู้อาวุโสหวัง
กำแพงพังคนพากันผลัก สัจธรรมโลกช่างเย็นชานัก