หากในยามที่ผู้อาวุโสหวังตกต่ำเช่นนี้ ทุกคนต่างกระโดดออกมาป่าวประกาศความสัมพันธ์อันดี นั่นสิถึงจะเป็นเรื่องผิดปกติ
เมิ่งฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ แล้วศิษย์พี่พอจะมีข่าวคราวของผู้อาวุโสหวังบ้างหรือไม่?”
ศิษย์พี่จินตอบกลับด้วยท่าทีปรกติ “สำนักซู่ซันส่งคนจากหอคุมกฎออกไปติดตามร่องรอยแล้ว แต่เจ้าวางใจเถิด คนพวกนั้นมิมีวันหาตัวเขาพบหรอก และต่อให้โชคดีหาพบจริง ๆ” เขาเค้นยิ้มเย็น “พวกเขาก็ไม่ใช่คู่มือของตาเฒ่าหวังอยู่ดี!”
สิ่งที่เมิ่งฝานอาจยังมิล่วงรู้ คือในบรรดาผู้อาวุโสทั้งหมดของสำนักกระบี่ซู่ซัน ผู้อาวุโสหวังนับเป็นหนึ่งในยอดฝีมือที่แกร่งกร้าที่สุด ผู้อาวุโสธรรมดาทั่วไปมิอาจระคายผิวเขาได้เลยแม้แต่น้อย
“ได้ยินเช่นนี้ข้าก็เบาใจ” เมิ่งฝานลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกอีกครั้ง
ครานี้ ศิษย์พี่จินกลับเป็นฝ่ายจ้องมองเมิ่งฝานนิ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นก่อน ซึ่งนับเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง
“เจ้า… บรรลุพลังขึ้นอีกขั้นแล้วรึ?”
ตามปรกติเมิ่งฝานจะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาเสมอ และเขามีหน้าที่เพียงตอบคำถามสั้น ๆ
แต่วันนี้เขากลับเป็นฝ่ายเปิดประเด็น แถมในน้ำเสียงนั้นยังเจือไปด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด
