“ไม่นะ! ไม่! พ่อท่านทำแบบนี้ไม่ได้! ผมต่างหากที่เป็นทายาทของตระกูลไป๋หลี่ ผมต่างหากที่เป็นลูกชายของพ่อ!!” เมื่อไป๋หลี่จิ่งได้ยินคำพูดนี้ ก็คลานเข่าเข้ามาใกล้ พูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อจากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง “มันเป็นแค่ไอ้ไร้ค่า เป็นแค่แพะรับบาปเท่านั้น! พ่อจะยกไป๋หลี่กรุ๊ปให้มันได้ยังไง?!”ไป๋หลี่ซินขมวดคิ้ว ทรายสีดำที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นรวมตัวกันเป็นมือยักษ์ ตบเข้าที่ใบหน้าของไป๋หลี่จิ่งอย่างแรง ส่งร่างของเขากระเด็นไปไกล“แกเป็นอะไร? แก……สมควรเป็นลูกชายของฉันเหรอ?” ไป๋หลี่ซินเอ่ยเสียงเย็นเขาหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่ง ไม่รู้ว่าใบหน้าใต้หน้ากากตือโป๊ยก่ายนั้นเป็นอย่างไร พูดกับไป๋หลี่พั่งพั่งว่า “ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่วันนี้ซะ ฉันกับแม่ของแกจะรักแกเหมือนที่รักไป๋หลี่จิ่ง พวกเราจะให้แกได้สัมผัสความอบอุ่นของครอบครัวที่แท้จริงเมื่อแกได้ควบคุมไป๋หลี่กรุ๊ป และกลายเป็นผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรี แกก็จะเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีอำนาจมากที่สุดในต้าเซี่ย ตอนนั้นแกอยากจะทำอะไรก็ได้!อีกอย่างแกก็ไม่ได้เสียอะไร เพื่อนร่วมหน่วยของแกก็ยังปลอดภัยดี ถ้าเแกยังแค้นเรื่องที่ไป๋หลี่จิ่งกรีดหน้าแกตอนนี้ฉันก็ให้แกกรีดหน้ามันได้เลย แกอยากได้อะไรเป็นค่าชดเชยก็บอกมา ฉันจะให้ทุกอย่าง”ไป๋หลี่ซินจ้องตาไป๋หลี่พั่งพั่ง รอฟังคำตอบจากเขาไป๋หลี่พั่งพั่งค่อยๆ เอ่ยปาก ชี้ไปที่ไป๋หลี่จิ่งที่นอนแผ่อย
