ง ฉันเป็นคนสั่งให้คนประกาศ! ฉันต้องการให้พวกแกสังหารเขาระหว่างทางก่อนที่ไป๋หลี่ถูหมิงจะกลับกว่างเซิน ใครให้แกมาก่อกวนในงานของฉัน?”ลำดับเก้าเอ่ยอย่างจริงจัง “ฉันเป็นมือสังหารที่มีจรรยาบรรณในอาชีพ ตราบใดที่เป้าหมายยังไม่ตาย ต่อให้ต้องไล่ล่าไปสุดขอบฟ้า ฉันก็ต้องฆ่าเขาให้ได้!”“……” ไป๋หลี่ซินชี้ไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง “แล้วแกแยกแยะเป้าหมายไม่ออกเหรอ? คนนี้ต่างหากคือไป๋หลี่ถูหมิง!! แกจะมาฆ่าลูกชายฉันทำไม?”“ลูกชายแกไม่ใช่ไป๋หลี่ถูหมิงหรอกเหรอ?” ลำดับเก้าเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาด “พวกแกเพิ่งพูดเองในงานเมื่อกี้จะผิดได้ยังไง?”ไป๋หลี่ซินพูดไม่ออก“โปรดอย่าดูถูกสติปัญญาของฉัน” ลำดับเก้าเอ่ยอย่างจริงจัง “ฉันเป็นมือสังหารมืออาชีพ ความผิดพลาดขั้นพื้นฐานอย่างการฆ่าผิดคน ฉันไม่มีทางทำหรอก”ฟรึบ!!ในขณะที่ลำดับเก้ากำลังถ่วงเวลาไป๋หลี่ซินอยู่นั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ฟันทรายดำออกด้วยไม้บรรทัดที่ยาวกว่าหนึ่งเมตรแล้วพุ่งตรงไปที่ด้านหน้าของไป๋หลี่จิ่ง!“นายแทงหัวใจฉันไปหนึ่งดาบ ตอนนี้……ถึงตาฉันบ้างแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำเบาๆ แววอาฆาตในดวงตาปะทุขึ้น ไม้บรรทัดในมือพุ่งแทงไปที่หัวใจของไป๋หลี่จิ่งอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า!ฉึก!ไม้บรรทัดแทงหน้าอกด้านหน้าทะลุไปด้านหลังของไป๋หลี่จิ่งอย่างง่ายดาย ละอองเลือดกระเซ็นออกมาไป๋หลี่จิ่งที่เพิ่งหนีรอดจากมือของลำดับเก้าก้มมองหน้าอกตัวเอง เลือดได้ย้อมชุดสูทของเขาแดงไปหมดแล้ว เขาเงยหน้
