าขึ้นมองหน้ากากตือโป๊ยก่ายที่ยิ้มโง่ๆ นั้นด้วยดวงตาแข็งทื่อ สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ“แกไม่สามารถ… ฆ่า… ฉัน……” เสียงพึมพำของเขาดังออกมาขาดๆ หายๆ ไป๋หลี่พั่งพั่งบิดไม้บรรทัดในมืออย่างแรง บดหัวใจของเขาจนแหลกละเอียด!ดวงตาของไป๋หลี่จิ่งเลื่อนลอย สูญเสียความมีชีวิตชีวาทั้งหมด ทรุดคุกเข่าลงต่อหน้าไป๋หลี่พั่งพั่ง“ไปลงนรกซะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพึมพำ จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนั้น“แยกอัคคี!”เปลวไฟลุกขึ้นบนร่างของไป๋หลี่จิ่ง เปลวไฟร้อนแรงเต้นระริกในอากาศ ค่อยๆ แผดเผาร่างของไป๋หลี่จิ่งให้มอดไหม้ จนกลายเป็นเถ้าถ่านปลิวสลายไปในอากาศแสงไฟสะท้อนหน้ากากของไป๋หลี่พั่งพั่งให้เป็นสีแดง เขาค่อยๆ หันหน้ามองไปที่ไป๋หลี่ซิน“ถึงตาแกแล้ว”เขาก้าวเท้า กระชับไม้บรรทัดในมือ ค่อยๆ เดินไปทางเวทีที่ไป๋หลี่ซินอยู่ไป๋หลี่ซินเห็นลูกชายของตัวเองถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำหมัดแน่น……
