บทที่ 144 มนุษย์กระบี่รวมเป็นหนึ่ง วิญญาณกระบี่จุติ
สามัญชนทั่วไป ย่อมมิอาจกระทำการอันสะเทือนฟ้าดินจนเหล่าภูตผีต้องร่ำไห้เช่นนี้ได้
เว้นเสียแต่ว่าเขาผู้นี้จะเป็น ‘เทพกระบี่’ กลับชาติมาเกิด!
แม้จะเป็นเทพเซียนทั่วไปก็ยังมิอาจเทียบเคียงได้ ต้องเป็นยอดศาสตราอย่างเทพกระบี่ผู้จุติลงมาเกิดใหม่เท่านั้น จึงจะสำแดงปาฏิหาริย์เหนือโลกเช่นนี้ออกมาได้
หูชิงสือจ้องมองเมิ่งฝานที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งการหยั่งรู้หน้าแผ่นศิลากระบี่เทพ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสจนมิอยากจะเอ่ยปากรบกวนแม้เพียงครึ่งคำ
ตามกฎระเบียบแล้วเมื่อครบกำหนดเวลา เขาจำต้องปลุกเมิ่งฝานให้ตื่นจากภวังค์ เว้นเสียแต่ว่าเจ้าหนุ่มนี่จะยอมจ่ายหินวิญญาณเพิ่ม
ทว่าในสถานการณ์ที่น่าอัศจรรย์ใจเช่นนี้ ไม่ว่าใครที่ได้เห็นย่อมต้องตกตะลึงจนใจสั่นสะท้าน ลึก ๆ ในใจของหูชิงสือเองก็ปรารถนาจะเฝ้าดูต่อไป อยากจะรู้นักว่าขีดจำกัดของเมิ่งฝานนั้นจะไปสิ้นสุดลงที่ตรงไหน
แต่น่าเสียดายที่ในท้ายที่สุด เหตุผลย่อมต้องอยู่เหนืออารมณ์ความรู้สึก
เมื่อเวลาสิ้นสุดลง เขาจึงจำต้องทำหน้าที่ผู้พิทักษ์วิหาร
