น้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น……เขามองเพดานอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน ก่อนจะลุกขึ้นนั่งจากแอ่งเลือด ในดวงตาปรากฏความสับสน จากนั้นแสงในดวงตาค่อยๆ หม่นลงเขาก้มหน้าลง หยิบเครื่องรางไม้จันทน์ป้องกันภัยที่แตกหักข้างกายขึ้นมา ยื่นมือเช็ดคราบเลือดบนนั้นเบาๆ……ทว่าเลือดที่เหนียวข้นได้แห้งติดบนผิวไม้แล้ว ทำให้ตัวอักษรทั้งหมดเลือนรางเขาจ้องมองแผ่นไม้นั้นเป็นเวลานาน ในดวงตาปรากฏแววเยาะหยันตัวเองพรึ่บ!เปลวไฟปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา เผาไหม้แผ่นไม้นั้นจนหมดในชั่วพริบตา เศษถ่านไม้ร่วงผ่านซอกนิ้วของเขาปะปนกับแอ่งเลือดที่เละเทะ แล้วหายไปเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินทีละก้าวไปที่หน้าต่างบานใหญ่ กระจกสะท้อนเงาร่างของเขา สูทสีน้ำเงินเข้มถูกย้อมด้วยเลือดสดเกือบครึ่ง บนใบหน้าคุ้นตานั้น มีรอยแผลลึกถึงกระดูกที่น่าตกใจเขาดูเหมือนปีศาจที่ปีนออกมาจากนรก ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่งเด็กหนุ่มจ้องมองตัวเองในกระจกเป็นเวลานาน แล้วหลับตาลงอย่างจนใจเขาก้มหน้าลง หยิบหน้ากากตือโป๊ยก่ายที่ยิ้มโง่ๆ ออกมาจากกระเป๋า ค่อยๆ สวมลงบนใบหน้า……“ลาก่อน ไป๋หลี่ถูหมิง……”เขามองหน้ากากที่ยิ้มโง่ๆ ในกระจก พลางพึมพำกับตัวเอง
