อาคารหลักของไป๋หลี่กรุ๊ปชั้น 166ประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก ชายสองคนในชุดสูทเดินออกมาจากลิฟต์ สายตากวาดมองไปรอบห้องจัดงาน“ไป๋หลี่กรุ๊ป ทุ่มทุนสร้างจริงๆ” ลำดับเก้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา มองดูห้องจัดงานที่หรูหราและกว้างขวางเสิ่นชิงจู่ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่หันไปมองรอบๆ อย่างเงียบงัน สายตาหยุดอยู่ที่กลุ่มคนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังให้พวกเขาตอนที่เข้ามาในอาคารหลัก เขาได้ถอดหน้ากากออกแล้ว การสวมหน้ากากในงานนี้อาจจะดึงดูดความสนใจมากขึ้น แม้ว่าตอนนี้หน้าตาของเขาจะแตกต่างจากเมื่อสองปีก่อนมาก ดูสุขุมและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แต่คนที่คุ้นเคยก็ยังสามารถจำเขาได้โดยง่ายเขาคิดว่าในงานนี้ คนที่ต้องหลบคงมีแค่ไป๋หลี่พั่งพั่งคนเดียว แต่ไม่คิดเลยว่าพวกหลินชีเยี่ยก็อยู่ที่นี่ด้วย“ผมจะเดินดูรอบๆ เพื่อทำความคุ้นเคยกับสถานที่ก่อน” เสิ่นชิงจู่พูดจบก็เดินตรงไปยังทิศทางที่ห่างจากหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆเขารู้ว่าหลินชีเยี่ยมีความสามารถในการรับรู้ทางจิต หากอีกฝ่ายใช้พลังจิตกวาดมองรอบๆ ก็จะต้องพบตัวเขาแน่……ดังนั้น เขาต้องรักษาระยะห่างจากหลินชีเยี่ยให้มากพอ เพื่อไม่ให้เปิดเผยตัวตนลำดับเก้าพยักหน้า จากนั้นก็เดินไปรอบๆ ห้องจัดงานอย่างไม่ใส่ใจ สายตามองสำรวจแขกที่มาร่วมงานเป็นระยะไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ริมหน้าต่างหลินชีเยี่ยเล่นแก้วไวน์ในมืออย่างเบื่อหน่าย เงยหน้ามองเวลาบนผนัง สีหน้าแสดงความสงสัย“ถ
