! ถ้าไม่ใช่เพราะการตายในบ้านเป็นลางร้าย ก็คงไม่ปล่อยให้นายมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้……” ไป๋หลี่จิ่งหันไปมองรอยแผลเป็นน่าเกลียดบนใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่ง พลางส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ฉันยังอยากเห็นว่าถ้าขูดหน้านายออกทั้งหมด จะเป็นยังไง……แต่แค่นี้ก็พอแล้ว การตายด้วยสภาพแบบนี้ก็เหมาะกับสถานะของนายดีนะ? ฮ่าๆๆๆ”กริชหยกสีเขียวในมือของเขาพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อปลายกริชแตะถูกร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง ดูเหมือนจะติดอะไรบางอย่าง แต่ในชั่วขณะต่อมาปลายกริชก็แทงทะลุสิ่งนั้น พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างโหดเหี้ยม!ไป๋หลี่จิ่งกำกริชหยกสีเขียวแน่น แล้วบิดอย่างแรง!หัวใจของไป๋หลี่พั่งพั่งถูกบดขยี้เป็นเสี่ยงๆเลือดสดไหลออกจากมุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วหยดลงบนพื้น ดวงตาของเขาเริ่มเลือนราง ระบบในร่างกายทั้งหมดหยุดทำงาน หลังจากนั้นไม่นานก็หยุดหายใจสนิทไป๋หลี่จิ่งดึงกริชหยกสีเขียวออกอย่างไม่ใส่ใจ โยนร่างไร้ชีวิตของไป๋หลี่พั่งพั่งลงบนพื้นราวกับทิ้งขยะ ใช้มือตรวจสอบชีพจรและลมหายใจของเขาอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าเขาตายสนิทแล้ว จึงเก็บกริชหยก พยักหน้าอย่างพอใจ“ลาก่อน……”เขาชำเลืองมองศพของไป๋หลี่พั่งพั่งแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง จากนั้นก็ล็อคประตูจากด้านนอกเลือดสดค่อยๆ ไหลออกจากร่างของไป๋หลี่พั่งพั่ง รวมตัวกันเป็นแอ่งเลือดกว้างใหญ่ แผ่นไม้แตกหักชิ้นหนึ่งก็หล่นจากอกของเขาลงในแอ่งเลือด แตกออกเป็นสอ
