ป๋หลี่พั่งพั่งที่โชกไปด้วยเลือด จ้องมองตาไป๋หลี่จิ่ง เสียงทุ้มต่ำก้องในห้องทำงาน ราวกับกำลังถามเชิงตำหนิไป๋หลี่จิ่งรีบตอบอย่างนอบน้อมทันที “ขอโทษครับพ่อ ใกล้เสร็จแล้วครับ!”ไป๋หลี่ซินเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก้าวข้ามแอ่งเลือดบนพื้น เดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์มือถือจากบนโต๊ะใส่กระเป๋า แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง“ระวังหน่อย อย่าทำพื้นเลอะ” เสียงของเขาลอยมาแกร๊ก!ประตูห้องปิดลงอีกครั้งไป๋หลี่พั่งพั่งมองประตูที่ปิดสนิทอย่างเหม่อลอย ในที่สุด ความหวังเล็กๆ สุดท้ายในใจของเขาก็พังทลายลงความสงสัย ความโกรธ ความไม่ยอมรับ ความสิ้นหวัง……อารมณ์ด้านลบเต็มไปหมดในหัวของเขา หัวใจของเขาราวกับถูกฉีกออกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนปกคลุมหัวใจดวงน้อยๆความเจ็บปวดจากใบหน้าที่ถูกกรีดเมื่อครู่ ยังไม่ถึงหนึ่งในร้อยของความเจ็บปวดนี้‘ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่แม้แต่จะมองผมสักครั้ง’‘ตัวผมเอง… สุดท้ายแล้วคืออะไรกันแน่?’‘ชีวิตของผม สุดท้ายแล้วมีความหมายอะไร?’ตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา ความรักในครอบครัวที่เขาคิดว่ามีอยู่นั้น ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากภาพลวงตา ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากสิ่งที่เขาคิดไปเองเท่านั้น……คุณชายน้อยแห่งตระกูลไป๋หลี่อะไรกัน ทายาทบริษัทบ้าบออะไรกัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงเรื่องตลกเขาเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งของบริษัทไป๋หลี่อันยิ่งใหญ่นี้เท่านั้น“ดูเหมือนว่าไม่สามารถเสียเวลาได้อีกแล้ว จิ๊
