ดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรุนแรง เขากัดฟันแน่น จ้องตาไป๋หลี่จิ่ง ไม่ยอมส่งเสียงร้องแม้แต่น้อย!เลือดไหลซึมออกมาจากซอกฟัน ผสมกับเลือดที่ไหลลงมาตามใบหน้า หยดลงบนพื้น รวมตัวกันเป็นแอ่งเลือดสีแดงฉานครู่ต่อมา รอยแผลน่าสยดสยองพลันปรากฏขึ้น จากใต้เปลือกตาซ้ายลากยาวไปถึงคางด้านขวา ผิวหนังฉีกขาดเลือดไหลนองเต็มไปหมดไป๋หลี่จิ่งหัวเราะเยาะ ยกกริชในมือขึ้นอีกครั้ง กำลังจะกรีดต่อ แต่แล้วประตูห้องทำงานก็ค่อยๆ เปิดออก……เอี๊ยด!ไป๋หลี่จิ่งขมวดคิ้วแล้วหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดค่อยๆ หันคอที่แข็งทื่อไปมองเมื่อเขาเห็นเงาร่างที่ยืนอยู่ที่ประตู ม่านตาก็หดเล็กลงทันที“พ่อ……” เสียงแหบแห้งดังออกมาจากลำคอของเขา‘ใช่แล้ว สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดนั้นเป็นเพียงคำพูดด้านเดียวของไป๋หลี่จิ่ง! ถ้าหากว่าเขาโกหกล่ะ?’‘ถ้าหากว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนการอันชั่วร้ายของไป๋หลี่จิ่งล่ะ?’‘แม้ว่าความจริงจะเป็นอย่างที่ไป๋หลี่จิ่งพูด……แต่ถ้าหากว่าพ่อใจอ่อนล่ะ? สิบเก้าปีที่เป็นพ่อลูกกัน ตัวผมต้องทิ้งความทรงจำบางอย่างไว้ในใจเขาบ้างสินะ?’‘เขามาช่วยผมใช่ไหม?’ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงแห่งความหวังริบหรี่ขณะนี้ ไป๋หลี่ซินในชุดสูทเนี้ยบกริบ ท่าทางสงบนิ่ง ยืนอยู่นอกประตู สายตาเรียบเฉยกวาดมองทั้งสองคน หยุดชะงักที่แอ่งเลือดใต้เท้าพวกเขาครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย“ทำไมยังไม่จัดการให้เรียบร้อย? อีกสองนาทีก็จะเริ่มแล้ว” เขาไม่สนใจไ
