วเราะอย่างมีความสุขแม้ชีวิตทั้งหมดของเขาจะเป็นเพียงของเล่นของคนอื่น แต่อย่างน้อยเขาก็มีสิ่งที่เป็นของตัวเองเขามีคนที่เขาไว้ใจได้อย่างสมบูรณ์นี่คือการโต้กลับครั้งเดียวในรอบสิบเก้าปีของไป๋หลี่พั่งพั่ง“นายไม่รู้หรอกว่าอะไรคือธรรมชาติของมนุษย์” ไป๋หลี่จิ่งส่ายหน้าอย่างดูแคลน “แค่ผลประโยชน์มากพอธรรมชาติของมนุษย์ก็ทนการทดสอบไม่ได้หรอก”ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะเยาะ “นายไม่รู้หรอกว่าอะไรคือพี่น้อง อะไรคือ… เพื่อนร่วมรบ!”ไป๋หลี่จิ่งมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของไป๋หลี่พั่งพั่ง ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าค่อยๆ มืดลง“นายคิดว่าตัวเองไปอยู่หน่วยพิทักษ์ราตรีมาไม่กี่ปี ก็มาสั่งสอนฉันได้แล้วเหรอ? นายเป็นใคร? ก็แค่คนไร้ค่า แพะรับบาปของตระกูลไป๋หลี่เท่านั้น!” เขาพลิกมือ ถุงมือหยกสีเขียวในมือจนกลายเป็นกริชแล้วกำไว้“ฉันไม่ชอบหน้านายมาตั้งแต่เด็กแล้ว แค่แพะรับบาป แต่กลับทำตัวเป็นพี่ชายคอยสั่งสอนฉันอยู่เรื่อย ฉันทำผิดนายยังต้องไปขอร้องพ่อให้ฉันอีก? เห็นนายยิ้มโง่ๆ ไร้กังวลทุกวัน นึกว่าตัวเองเป็นคนจริงๆ แล้วหรือไง? นายก็แค่หมูหมาตัวหนึ่งเท่านั้น!ทุกครั้งที่เห็นหน้าโง่ๆ ที่ยิ้มแย้มของนาย ฉันก็อยากจะฉีกมันทิ้ง ดูซิว่าตอนนั้นนายจะยังยิ้มออกมั้ย?”มุมปากของไป๋หลี่จิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา แว่นตากรอบทองสะท้อนแสงสีขาว เขาแทงกริชหยกในมือเข้าที่ใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่ง ค่อยๆ กรีดลงไปอย่างแรง……ใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งบิ
