ล้วครับ”“อืม” ไป๋หลี่ซินพยักหน้าเล็กน้อย ตอบอย่างไร้อารมณ์ “ฉันจะออกไปทักทายเพื่อนเก่าสักหน่อย เดี๋ยวแกตรงไปที่งานเลยนะ”“ครับ”พูดจบ สายตาของไป๋หลี่ซินก็มองข้ามคนทั้งสองหน้าโต๊ะไป ก้าวเดินตรงออกนอกประตูปัง!ประตูห้องทำงานประธานบริษัทปิดลงบรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสนิทไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ตาลง หันไปมองไป๋หลี่จิ่งที่อยู่ข้างกาย ดวงตาฉายแววเย็นชา“ยังมีเวลาอีกนิด” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยเสียงทุ้ม “เรื่องของเราสองคน ถึงเวลาคิดบัญชีกันให้ดีๆ แล้ว”ไป๋หลี่จิ่งเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปอย่างไม่รีบร้อน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้สีดำของประธานบริษัทอย่างสบายอารมณ์“ใช่แล้ว เรื่องของพวกเรา……สมควรจะคิดบัญชีกันให้ดีๆ เสียที”เขากล่าวด้วยรอยยิ้มซับซ้อน
