เมื่อเห็นกระบี่ [ปราการหยก] ในมือของไป๋หลี่พั่งพั่ง สีหน้าของยามหลายคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขามองตากันแวบหนึ่งก่อนจะกดปุ่มในมืออย่างเงียบๆครืด~เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้น ประตูเหล็กสีดำค่อยๆ เปิดออก ทางเดินยาวราบเรียบปูด้วยใบแปะก๊วยปรากฏขึ้นตรงหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งไป๋หลี่พั่งพั่งโบกมือสลายกระบี่ [ปราการหยก] ในมือ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เดินอย่างสงบไปยังคฤหาสน์หรูหราที่อยู่ห่างออกไปหลังจากไป๋หลี่พั่งพั่งจากไป ยามคนหนึ่งก็วิ่งเข้าไปในป้อมยามอย่างรวดเร็ว หยิบวิทยุสื่อสารออกมาแล้วพูดเสียงต่ำว่า“คุณชายน้อยกลับมาแล้ว! เขากลับมาจริงๆ!”สองข้างถนนแปะก๊วย คนรับใช้ที่กำลังก้มหน้าเก็บกวาดพื้นอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นร่างคุ้นตานั้น ต่างมีความประหลาดใจปรากฏในดวงตา แต่ก็ยังค้อมตัวคำนับพร้อมเรียกอย่างนอบน้อมว่า“อรุณสวัสดิ์ คุณชายน้อย”ไป๋หลี่พั่งพั่งไม่สนใจผู้คนเหล่านั้น เดินตรงไปข้างหน้าเขาไม่อยากรู้ว่าคนอื่นกำลังคิดอะไร ตอนนี้เขาเหนื่อยมากแล้วเขาแค่อยากกลับบ้านที่เป็นของตัวเอง พบพ่อแม่ของเขา บอกพวกท่านว่าเขาผ่านอะไรมาบ้างตลอดทาง……เขาเชื่อว่าด้วยปัญญาของพ่อ จะต้องช่วยเขาหาคนที่แอบวางแผนทำร้ายเขาได้ และให้ความยุติธรรมแก่เขา!และแล้ว เขาก็เดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ภายใต้สายตาของทุกคน เขามองประตูบานใหญ่คุ้นตาตรงหน้าค่อยๆ ยื่นมือออกไปกดกริ่งข้างประตูติ๊งต่อง!เสียงกริ่งใสกังวานดังขึ้นครู่ต่อมา ประตูก็เปิดออก ชายห
