นุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาว ผูกเนคไทสีเขียวเข้ม สวมแว่นตากรอบทอง ยืนนิ่งอยู่หลังประตู เมื่อเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งที่หน้าประตู เขาดูตกใจเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วเบาๆ“ไป๋หลี่ถูหมิง……” เขาเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ตกใจเช่นกัน จากนั้นก็ขมวดคิ้วมองชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาเริ่มมีฉายแววโกรธเกรี้ยว พูดทีละคำว่า“ไป๋หลี่จิ่ง… ทำไมนายถึงมาอยู่ที่บ้านของผม?”ไป๋หลี่จิ่งเลิกคิ้วขึ้น พูดอย่างขบขันว่า “ยังไงล่ะ? ฉันอยู่ที่บ้านพ่อบุญธรรมของฉัน มีปัญหาอะไรเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องตาเขาแน่นิ่ง เงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดเสียงเย็นว่า “งั้น สิ่งที่ผมเจอมาตลอดทาง มันเกี่ยวกับนายใช่ไหม?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ไป๋หลี่จิ่งพิจารณาไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างละเอียดครู่หนึ่ง แล้วยิ้มตอบว่า “ดูเหมือนว่าในช่วงเวลาที่นายอยู่ในหน่วยพิทักษ์ราตรี นายจะได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่สามารถฆ่านายได้ นี่ออกจะเกินความคาดหมายของฉันไปหน่อย……”“ไอ้ชั่ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกถึงความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งขึ้นมาในใจ เขากำหมัดแน่นแล้วพุ่งหมัดออกไปอย่างแรง!ในขณะที่หมัดของเขากำลังจะกระแทกเข้าที่ใบหน้าของไป๋หลี่จิ่ง เสียงทุ้มและคุ้นเคยก็ดังมาจากในบ้าน“ใครมาเหรอ?”เมื่อได้ยินเสียงนั้นไป๋หลี่พั่งพั่งก็หยุดหมัดโดยอัตโนมัติ ลมหมัดที่พุ่งมาปัดผ่านแก้มของไป๋หลี่จิ่งไป เกือบจะโดนสันจมูกของเขาอยู่แล้วไป๋หล
