ี่จิ่งมองหน้าไป๋หลี่พั่งพั่งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาหรี่ลงเป็นรูปโค้งอันตราย“ไป๋หลี่ถูหมิง นายควรรู้ให้ชัดว่าที่นี่คือที่ไหน และวันนี้… เป็นวันอะไร”เขาหัวเราะเยาะเบาๆ แล้วหันหลังกลับไป ใบหน้าเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนทันที “พ่อครับ พี่ถูหมิงกลับมาแล้ว!”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบเก็บหมัดกลับอย่างรวดเร็ว ซ่อนมือไว้ข้างหลังหลังประตู ชายวัยกลางคนผมดำแซมขาวเดินมาที่กลางระเบียง เมื่อเห็นไป๋หลี่พั่งพั่งที่หน้าประตู สีหน้าเคร่งขรึมก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พยักหน้าอย่างสงบ“ถูหมิงกลับมาแล้วเหรอ? มากินอาหารเช้าด้วยกันเถอะ”เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น ดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งก็เริ่มชื้น ความขมขื่นและความอัดอั้นตันใจที่เขาพยายามกดไว้ด้วยเหตุผลตลอดมาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ ริมฝีปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้เขาเหมือนเด็กที่ถูกรังแกจากข้างนอก ในที่สุดก็ได้พบคนที่สามารถระบายความในใจได้เขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไป๋หลี่ซินกลับหันหลังเดินเข้าบ้านไปก่อน“เสี่ยวจิง ทำอาหารเช้าให้ถูหมิงอีกชุดด้วย”ชายวัยกลางคนเดินเข้าครัว พูดกับหญิงวัยกลางคนที่ดูอ่อนโยนและเรียบร้อยไป๋หลี่พั่งพั่งยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ปิดปากลง สายตาของเหม่อมองไปที่ร่างของไป๋หลี่จิ่งที่ดูสุภาพเรียบร้อย แววตาค่อยๆ เย็นชาลง“คอยดูเถอะ เรื่องนี้จะไม่จบแค่นี้แน่……”เขาเดินเข้าบ้าน เฉียดไหล่กับไป๋หลี่จิ่งที่อยู่ข้
