างประตู อีกฝ่ายมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขา ก้มหน้าดันแว่นกรอบทองเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเยาะหยันไป๋หลี่พั่งพั่งเดินเข้าไปในห้องรับแขกที่กว้างขวางและสว่างไสว เห็นจานเปล่าหลายใบวางอยู่บนโต๊ะอาหารที่ขาวราวกับหยก สาวใช้คนหนึ่งกำลังเก็บจานทั้งหมดและใช้ผ้าเช็ดโต๊ะอย่างระมัดระวังครู่ต่อมา หญิงวัยกลางคนที่มีบุคลิกอ่อนโยนคนหนึ่งก็ถือถาดอาหารเช้าเดินออกมาจากครัวพร้อมรอยยิ้ม“ถูหมิง ลูกออกไปนานขนาดนี้ ในที่สุดก็นึกอยากกลับบ้านสินะ” เธอวางอาหารเช้าลงบนโต๊ะอาหารพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กน้อย “แม่นึกว่าวันนี้เป็นวันเกิดพ่อของลูก ลูกจะไม่กลับมาซะแล้ว”“แม่ ผมอยากกลับมาตั้งนานแล้ว แค่……”ไป๋หลี่พั่งพั่งหยุดชั่วครู่ สายตาเหลือบมองไป๋หลี่จิ่งที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดต่อว่า “แค่เกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างทาง”“เจ้าเด็กคนนี้นี่……ช่างเถอะ รีบกินอาหารเช้าก่อน กินเสร็จแล้วก็ต้องไปงานเลี้ยงวันเกิดแล้ว” หญิงวัยกลางคนส่ายหน้าอย่างจนปัญญาไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งลงที่โต๊ะอาหาร หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก้มหน้ากินอาหารเช้าเรื่องที่เขาถูกลอบทำร้ายระหว่างทางคงไม่จบแค่นี้ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดศึกกับไป๋หลี่จิ่ง……อย่างน้อยก็ไม่ใช่ที่นี่แม้ในใจเขาจะรู้สึกคับแค้นใจ แต่ก็ไม่อยากก่อเรื่องวุ่นวายในครอบครัวในวันเกิดของพ่อที่บ้านของพวกเขา เพราะหากเขากับไป๋หลี่จิ่งแตกหักกัน ก็คงไม่มีทางจบลงด้วยดี ต้องมีคนใดคนหนึ่งออกจากตระกูลไป๋หลี่
