อย่างแน่นอน……เขาไม่อยากทำลายวันเกิดของพ่อเมื่อเขากลับมาถึงบ้านตระกูลไป๋หลี่อย่างปลอดภัยแล้ว รออีกสักวันจะเป็นไรไป?ไป๋หลี่พั่งพั่งกินอาหารเช้าในจานจนหมด แม้แต่เศษขนมปังที่ก้นจานก็เลียจนสะอาด เขาลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า “แม่ ผมกินอิ่มแล้ว ฝีมือทำอาหารของแม่ยังอร่อยเหมือนเดิมเลย”หญิงวัยกลางคนที่มีบุคลิกอ่อนโยนหัวเราะเบาๆ พลางช่วยเก็บจานอาหาร “เด็กคนนี้นี่ ปากหวานจริง!”“การตกแต่งงานวันเกิดวันนี้ เรียบร้อยดีหรือยัง?” ไป๋หลี่ซินเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดพิธีการราคาแพงแล้วเดินเข้ามาในห้องรับแขกพลางเอ่ยถามไป๋หลี่พั่งพั่งกำลังจะเอ่ยปาก แต่ไป๋หลี่จิ่งที่อยู่ข้างๆ รีบพูดขึ้นก่อนว่า “เรียบร้อยแล้วครับพ่อ”ไป๋หลี่ซินพยักหน้า มองไป๋หลี่พั่งพั่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย “งานเลี้ยงวันเกิดกำลังจะเริ่มแล้ว ทำไมแกยังแต่งตัวแบบนี้อยู่? รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องเร็วเข้า แล้วก็ต้องนั่งรถไปที่งานแล้ว”ไป๋หลี่พั่งพั่งรับคำ ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋า ตั้งใจจะหยิบเครื่องรางไม้จันทน์ที่เป็นของขวัญวันเกิดออกมา แต่คิดดูแล้วว่ายังไม่ถึงเวลา จึงเก็บกลับเข้าไปอีกครั้ง
