ชั้น 88 ของโรงแรมหรูฉ่า~อันชิงอวี๋ยืนนิ่งอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟ ก้มหน้าลงไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่กลิ่นหอมของกาแฟเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่วห้องนั่งเล่น อันชิงอวี๋ได้สติกลับมา ยกแก้วกาแฟขึ้น ก้าวเดินไปยังริมหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากเพดานจรดพื้นแบบพาราโนมาภายใต้ท้องฟ้าสีดำ แสงไฟนีออนวิบวับของเมืองที่ทันสมัยแผ่กลิ่นอายของความมั่งคั่งและสำราญ แม้จะเป็นยามดึก เมืองนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง รถสปอร์ตหลายคันแล่นผ่านถนนโล่งเป็นครั้งคราว เสียงเครื่องยนต์ดังก้องทำลายความเงียบยามราตรี ก่อนจะหายลับไปในที่ไกลบนกระจกของหน้าต่างบานใหญ่ใสสะอาด เงาสะท้อนของชายหนุ่มสองคนปรากฏชัดเจน“นายคิดว่ายังไง?” หลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างเอ่ยปากขึ้นทันทีอันชิงอวี๋คนกาแฟในมือ ไอร้อนที่ลอยขึ้นมาทำให้แว่นของเขาขึ้นเป็นฝ้า “ไม่ค่อยปกตินัก”“ฉันก็คิดแบบนั้น” หลินชีเยี่ยพยักหน้าเบาๆ “แม้ว่าพั่งพั่งจะไม่ค่อยน่าเชื่อถือบ้างเป็นบางครั้ง แต่เรื่องของพวกเรา เขามักจะใส่ใจเสมอ ต่อให้เขายุ่งแค่ไหนก็จะไม่มีทางลืมมารับพวกเรา……”อันชิงอวี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “และคุณชายจิ่งคนนั้น ก็ให้ความรู้สึกแปลกๆ กับฉันด้วย”“ใช่” ดวงตาของหลินชีเยี่ยหรี่ลงเล็กน้อย “ตั้งแต่แรก ผู้ช่วยฉางคนนั้นก็พยายามบอกเป็นนัยๆ ว่าทุกอย่างที่เราได้รับเป็นของที่ไป๋หลี่จิ่งจัดให้ ไม่พูดถึงเรื่องของพั่งพั่งเลย ราวกับตั้งใจจะปิดบังการมีตัวตนของเขา”อันชิงอวี๋จิบกาแฟ ครุ่
