ไปเอาเสื้อผ้าสะอาดในห้องฉันมาให้เขา แล้วก็เอากล่องปฐมพยาบาลมาด้วย!” เหวยซิวหมิงเห็นบาดแผลบนตัวไป๋หลี่พั่งพั่ง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้น“ค่ะ!”ครู่ต่อมา ไป๋หลี่พั่งพั่งเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดแล้วนั่งอยู่บนโซฟา เหมียวซูถือแอลกอฮอล์และผ้าพันแผลกำลังรักษาบาดแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง เหวยซิวหมิงนั่งอยู่ตรงข้ามไป๋หลี่พั่งพั่ง สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เล่ามาสิ เกิดอะไรขึ้น?”ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มขื่นๆ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างทางให้ทั้งสองคนฟัง เหวยซิวหมิงขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ“นายหมายความว่า มีคนในตระกูลไป๋หลี่ต้องการฆ่านาย?” เขาถามอย่างประหลาดใจ “ใครกันที่กล้าทำแบบนี้นายเป็นทายาทผู้สืบทอดไป๋หลี่กรุ๊ปนะ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้าลง เงียบไม่พูดอะไร“เรื่องนี้ ผมพอจะเข้าใจแล้ว……” ไป๋หลี่พั่งพั่งเงยหน้าขึ้นมองตาเหวยซิวหมิง พูดอย่างจริงจัง “ผมมาที่นี่ มีคำขอร้องเพียงอย่างเดียว……ผมอยากกลับบ้าน!”
