อขาวลงจากที่ฝั่งนั่งคนขับ แล้วเดินอย่างรวดเร็วมาหาพวกเขา“สวัสดีครับ คุณคือหัวหน้าหน่วยหลินชีเยี่ยใช่ไหมครับ?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ชะงักจากประโยคเดียวนี้ เขาได้รับข้อมูลสองอย่าง หนึ่งคือฝ่ายตรงข้ามรู้จักชื่อของเขา อีกอย่างคือฝ่ายตรงข้ามรู้ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยรบพิเศษของเขา……แต่ต้องรู้ว่าพวกเขาเป็นหน่วยที่ไม่มีอยู่ในบันทึกของหน่วยพิทักษ์ราตรีเลยนอกจากผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรีแล้ว ไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของเขา“คุณเป็นคนของตระกูลไป๋หลี่?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยคนเดียวที่หลินชีเยี่ยนึกออกว่าอาจรู้ตัวตนของเขาได้ ก็คือประธานไป๋หลี่กรุ๊ป ผู้บริหารกิตติมศักดิ์ของหน่วยพิทักษ์ราตรี ไป๋หลี่ซินเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรีอยู่แล้ว และยังเป็นพ่อของไป๋หลี่พั่งพั่ง การที่เขารู้ถึงการมีอยู่ของหน่วยรบพิเศษนี้จึงไม่น่าแปลกใจ“ใช่ครับ ผมเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของคุณชายจิ่ง ชื่อฉางคังเซิ่ง” ฉางคังเซิ่งเห็นสีหน้างุนงงของหลินชีเยี่ย จึงอธิบายด้วยรอยยิ้ม “คุณชายไป๋หลี่จิ่งเป็นบุตรบุญธรรมของท่านประธานไป๋หลี่กรุ๊ป และเป็นน้องชายของคุณชายน้อย โดยปกติตอนท่านประธานไม่ว่าง เขาก็จะเป็นคนจัดการเรื่องต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับบริษัท”เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ หลินชีเยี่ยก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด“แต่ว่า พวกเรานัดกันว่าจะมาถึงกว่างเซินพรุ่งนี้น
