ะ วันนี้มาโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า พวกคุณรู้ได้ยังไง?” อันชิงอวี๋หรี่ตาถามฉางคังเซิ่งยิ้มแล้วตอบว่า “ทันทีที่แขกผู้มีเกียรติทุกท่านจองตั๋วเครื่องบินมากว่างเซินเสร็จ คุณชายจิ่งของเราก็ทราบกำหนดการเดินทางของทุกท่านแล้ว เกรงว่าแขกผู้มีเกียรติที่มาเป็นครั้งแรกจะไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จึงจัดให้ผมมารับรองทุกท่านเป็นพิเศษ”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีความตั้งใจดี แต่ความรู้สึกที่ว่าทุกอย่างของตัวเองถูกควบคุมโดยอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจแต่เมื่อนึกถึงว่าฝ่ายนั้นเป็นน้องชายของไป๋หลี่พั่งพั่ง เขาจึงไม่ได้พูดอะไรมาก“ได้” หลินชีเยี่ยพยักหน้าฉางคังเซิ่งช่วยทุกคนขนกระเป๋าขึ้นรถ หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จึงนั่งเข้าไปในรถลินคอล์นคันยาวนี้ พื้นที่ภายในกว้างขวางกว่าที่เขาคิดไว้ ไม่เพียงแต่มีโซฟาหนังยาวสองตัว แต่ยังมีตู้ปลาสวยงามวางอยู่ข้างโซฟาด้วย ทุกสิ่งที่ตกแต่งดูมีราคาแพงเจียหลานนั่งที่ขอบโซฟา มองดูตู้ปลาอย่างสนใจ นิ้วมือแตะเบาๆ ที่ผิวกระจก สายตาไม่ละจากปลาทองที่ว่ายไปมาในตู้ฉางคังเซิ่งนั่งที่ที่นั่งคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัย ยิ้มและกล่าวว่า“แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน คุณชายของเราได้เตรียมที่พักไว้ให้พวกคุณแล้ว ตอนนี้เราจะไปที่นั่นกันเลยไหมครับ?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า “ตกลง”รถค่อยๆ เคลื่อนตัว หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ในรถไม่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนเลย เสียงดนตรีคลา
