้มหัวให้แล้วปิดประตูตู้ รีบเดินกลับไปยังห้องคนขับ ปลดเบรกมือแล้วเหยียบคันเร่ง รถบรรทุกค่อยๆ หายลับไปที่ปลายถนน มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองกว่างเซินที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าบนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ รอยชอล์กปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน วาดเป็นวงกลมใหญ่บนหลังคา ในชั่วพริบตาผนังตู้คอนเทนเนอร์หนาๆ ก็หายไป หลังจากนั้นร่างที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกก็ปีนออกมา นอนลงบนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ หายใจหอบถี่“แหวะ! เหม็นจะตายอยู่แล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งที่ตัวเหม็นมีสีหน้าพะอืดพะอม ใบหน้าซีดเผือดเขามองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่ารถเข้าสู่ถนนเปลี่ยวและไม่มีกล้องวงจรปิดแล้ว จึงกระโดดลงจากหลังคารถบรรทุก!หลังจากกลิ้งไปบนถนนสองสามรอบเพื่อลดแรงกระแทก เขาก็รีบหลบเข้าไปในเงามืดข้างทางหลังจากหนีออกมาจากป่านั้น ไป๋หลี่พั่งพั่งก็สุ่มเลือกรถบรรทุกที่วิ่งผ่านมา ใช้ชอล์กวิเศษซ่อนตัวในตู้คอนเทนเนอร์เพื่อหนีการไล่ล่า แต่ใครจะรู้ว่าเขาดันเลือกรถบรรทุกที่ขนแม่หมูเต็มคัน แต่ก็ไม่มีทางเลือก จึงจำต้องอดทนกับกลิ่นเหม็น อยู่ร่วมกับฝูงแม่หมูในตู้คอนเทนเนอร์เป็นเวลาหกชั่วโมงตอนเลือกรถ เขาสังเกตป้ายทะเบียนไว้ รถคันนี้เป็นทะเบียนเมืองกว่างเซิน และขึ้นทางด่วนไปเมืองกว่างเซินด้วยไป๋หลี่พั่งพั่งจึงคาดเดาว่าจุดหมายปลายทางของรถคันนี้คือที่นั่น ซึ่งการคาดเดาของเขาก็ถูกต้องตอนลงจากทางด่วนผ่านด่านเก็บค่าผ่านทาง ไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกได้ถึง
