“ของลอกเลียนแบบ [ปราการหยก]” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นแสงสีทองใต้เท้าของทั้งสามคน ดวงตาจึงหรี่ลงเล็กน้อย“คนของตระกูลไป๋หลี่?”“เป็นอะไรไปคุณชายน้อย? คุณจำผมไม่ได้แล้วเหรอ?” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อไม่นานมานี้ ผมเคยเป็นผู้ติดตามของคุณ ทุกครั้งที่คุณไปคลับหรู ผมจะยืนเฝ้าอยู่หลังรูปปั้นสิงโตหินทางขวาของประตูใหญ่”ไป๋หลี่พั่งพั่งคิดสักครู่ แล้วตอบตามตรง “ผู้ติดตามของผมมีมากมาย ทำไมผมต้องจำคุณด้วย?”ชายคนนั้น “……”“พวกคุณเป็นสมาชิกตระกูลไป๋หลี่ รู้ว่าผมเป็นใคร……ยังกล้าบินอยู่เหนือหัวผมอีก?” สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งค่อยๆ มืดลง “ลงมานี่เดี๋ยวนี้!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของทั้งสามคนที่ยืนอยู่บนของลอกเลียนแบบ [ปราการหยก] ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยหญิงอีกคนหนึ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ “คุณชายน้อย เมื่อพวกเราปรากฏตัวต่อหน้าคุณอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้คุณเดินออกจากป่านี้ไปอย่างมีชีวิต……คุณคิดว่าพวกเราจะเชื่อฟังอย่างว่าง่ายเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งจ้องมองพวกเขา “แค่พวกคุณสามคน มั่นใจว่าจะฆ่าผมได้งั้นเหรอ?”“พวกเราสามคน? คุณชายน้อย คุณอาจจะเข้าใจผิดแล้ว” มุมปากของชายคนนั้นยกขึ้นเล็กน้อย “พวกเรารับผิดชอบแค่ค้นหาที่อยู่ของคุณเท่านั้น ส่วนคนที่จะลงมือ คือคนอื่น”เมื่อเขาพูดจบ ไป๋หลี่พั่งพั่งราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง หันขวับไปมองในเงาไม้สลัว มีร่างสี่ร่างค่อยๆ เดินเข้ามา เมื่อแสงจันทร์สีขาวดั่งน้ำค้
