ยให้คุณกลับกว่างเซินไปได้โดยมีชีวิต……”ฟิ้ว!!พายุบ้าคลั่งพัดกระหน่ำมาจากป่า พัดให้ร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งถอยหลังไปหลายก้าว เขายกมือขึ้นบังหน้า ขมวดคิ้วมองคนทั้งสี่ตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและความสงสัย“ทำไม? ทำไมพวกคุณถึงไม่ยอมให้ผมกลับกว่างเซิน?!” ความแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจของไป๋หลี่พั่งพั่งระเบิดออกมาราวกับถังดินปืน เขาอ้าปากตะโกนสู้กับสายลม “ผมแค่อยากกลับไปร่วมงานวันเกิดคุณพ่อเท่านั้นเอง! ถ้าไป๋หลี่จิ่งอยากได้ตำแหน่งผู้นำตระกูลไป๋หลี่นักผมก็ยกให้! บริษัท กลุ่มธุรกิจ ทรัพย์สมบัติ……ใครจะเป็นคนดูแลผมไม่สนหรอก! ผมไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ และผมก็ไม่อยากเข้าใจด้วย!ทำไมเขาถึงต้องเอาชีวิตผมด้วย? เขาไม่มีความกล้าพอที่จะมายืนต่อหน้าผมและคุยกับผมตรงๆ เลยเหรอ? กล้าแค่ใช้วิธีการต่ำช้าพวกนี้งั้นสิ?!”เสียงโกรธแค้นของไป๋หลี่พั่งพั่งผสมปนเปไปกับเสียงลมพายุ ตรงข้ามกับเขา ผู้ใช้ดิน น้ำ ลม ไฟ ทั้งสี่ยืนเงียบไม่พูดจาปลายนิ้วของผู้ใช้ไฟลุกโชนด้วยเปลวไฟสีม่วง ภายใต้แรงพายุ มันกลายเป็นพายุไฟในชั่วพริบตา ม้วนตัวพร้อมความร้อนอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่ไป๋หลี่พั่งพั่งไป๋หลี่พั่งพั่งกัดฟันกรอด หยิบ [พายุอัสนี] ออกมาจากกระเป๋า ใช้แรงทั้งหมดพัดสวนพายุไฟนั้น!ลมที่ผสมสายฟ้าปะทะกับพายุไฟ พัดต้นไม้โดยรอบล้มระเนระนาด ในขณะเดียวกัน แขนคู่หนึ่งก็ทะลุพื้นดินขึ้นมาจับข้อเท้าของไป๋หลี่พั่งพั่งไว้แน่น!ไป๋หลี่พั่งพั่งขม
