บทที่ 142 วาจา “กระบี่เทพ” เจ้ากล้าเอ่ยถึงเชียวรึ!
อันดับหนึ่งในใต้หล้า
ห้าคำนี้ช่างมีน้ำหนักมหาศาลจนยากจะพรรณนา
เพราะผู้ที่จะครอบครองสมญานามนี้ได้ ย่อมต้องเป็นผู้ที่สามารถสยบขุมกำลังทั่วหล้า และอยู่เหนือมวลมนุษย์ในยุคสมัยเดียวกันได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
หากจะยกตัวอย่างในยุคปัจจุบัน ทั่วทั้งแผ่นดินยังมิมีผู้ใดกล้าโอ้อวดตนว่าเป็นอันดับหนึ่ง และมิมีใครมีบารมีเพียงพอจะทำให้ผู้คนยอมสยบศิโรราบได้ แม้แต่ประมุขแห่งสำนักกระบี่ซู่ซันอย่าง หลินจิงหง ก็ยังมิอาจทำให้ยอดฝีมือทั่วหล้ายอมรับนับถืออย่างเป็นเอกฉันท์
ยุคสมัยนี้คือยุคที่มังกรซ่อนพยัคฆ์หมอบ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมใคร ดุจดั่งมวลบุปผานานาพันธุ์ที่กำลังแข่งกันผลิบาน
อย่างไรก็ตาม เมิ่งฝานเชื่อมั่นว่าในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า ตำแหน่งอันดับหนึ่งในใต้หล้าย่อมจะปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน
เพราะหลังจากการประชันของมวลบุปผาสิ้นสุดลง ย่อมต้องมีดอกไม้เพียงหนึ่งเดียวที่งดงามและโดดเด่นเหนือกว่ามวลไม้ทั้งปวง
เมื่อบุปผาของข้าเบ่งบาน ดอกไม้ทั่วทั้งอุทยานย่อมร่วงโรย
เมิ่งฝานรู้สึกลึก ๆ ว่า สมญานามอันดับหนึ่งในใต้หล้านี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องตกเป็นของตนอย่างมิต้องสงสัย
