ดพึมพำกับตัวเองอย่างอ่อนแรง “คนที่อยากฆ่าคุณชายน้อยมีมากมาย แต่ผ่านมาหลายปีขนาดนี้คุณชายน้อยก็ยังคงมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย อยากขัดขวางไม่ให้ผมกลับกว่างเซินหรอ ไม่มีทางหรอก!”สิ้นเสียง ไป๋หลี่พั่งพั่งก็ก้าวเดินต่อไป มุ่งหน้าไปยังถนนริมชายฝั่งอย่างอ่อนแรงก่อนที่จรวดลูกนั้นจะพุ่งชนเครื่องบิน ไป๋หลี่พั่งพั่งก็รู้แล้วว่าค็อกเทลนั้นผิดปกติ โชคดีที่เขาเคยผ่านการฝึกจิตใจอย่างเข้มงวดจากหน่วยพิทักษ์ราตรีตอนอยู่ที่ค่ายฝึกอบรม และเขาก็ดื่มไปแค่อึกเดียว ยังพอรักษาสติได้อยู่บ้าง ในตอนนั้น สาวสวยในชุดยูนิฟอร์มนามว่าเสี่ยวสวี่ก็หยิบวัตถุต้องห้ามออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ แล้วโจมตีเขาอย่างไม่ลังเลไป๋หลี่พั่งพั่งที่มึนงงรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ ในชั่วพริบตานั้น เขาเลือกที่จะใช้ [พายุอัสนี] ระเบิดประตูห้องโดยสาร แล้วกระโดดออกจากเครื่องบินเขาเพิ่งจะร่วงลงมาจากเครื่อง ก็เห็นจรวดลูกหนึ่งพุ่งมาแต่ไกล พุ่งชนเครื่องบินส่วนตัวที่อยู่เหนือศีรษะ!ในวินาทีที่ลำตัวเครื่องบินระเบิดพร้อมกับจรวด ไป๋หลี่พั่งพั่งที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ตกใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทั่วตัว ถ้าเมื่อครู่เขากระโดดออกจากเครื่องช้ากว่านี้อีกนิด ป่านนี้คงถูกระเบิดเป็นชิ้นๆ ไปพร้อมกับเครื่องบินลำนี้แล้ว!ไป๋หลี่พั่งพั่งที่กำลังร่วงลงมาจากที่สูงปล่อย [ปราการหยก] ออกมา ทั้งลดความเร็วในการตกของตัวเอง และควบคุมทิศทาง ให้ตัวเองตกลงไปในทะเลใกล้ๆ ชายฝั่งเขาต้านทาน
