ฤทธิ์ของยาสลบ ว่ายน้ำในทะเลอย่างยากลำบากเป็นเวลาเกือบยี่สิบนาที ก่อนจะขึ้นมาบนชายฝั่งนี้ได้สำเร็จไป๋หลี่พั่งพั่งที่เกือบจะหมดแรงเดินมาถึงริมถนน มองไปรอบๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นที่นี่ไม่เหมือนกับหาดหวงจินในเมืองหงเหลียนที่คึกคัก มองไม่เห็นเงาคนเลยสักคน รอบๆ มีแต่เนินเขาต่อเนื่องกัน ริมชายฝั่งมีเพียงถนนเส้นนี้ตัดผ่าน คดเคี้ยวไปตามความโค้งของเนินเขา มองไปสุดสายตาก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดพระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตกแสงอาทิตย์อัสดงที่ส่องมาจากผิวน้ำทะเลยิ่งมืดลงเรื่อยๆ ไป๋หลี่พั่งพั่งนั่งหันหลังให้ทะเลบนพื้นถนนลาดยาง พิงรั้วอยู่ ก้มหน้าลงเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างการโจมตีครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆผู้โจมตีไม่เพียงแต่รู้เวลาและเส้นทางการกลับกว่างเซินของเขาอย่างแม่นยำ แต่ยังสามารถแทรกซึมคนของตัวเองเข้าไปในเครื่องบิน และยังสามารถส่งจรวดมาสกัดเครื่องบินได้อีก……ไม่สิ คิดดูให้ดี เครื่องบินลำนั้นเขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อน อาจจะเป็นส่วนหนึ่งในแผนโจมตีของอีกฝ่ายก็ได้แต่ผู้โจมตีสามารถแทรกสิ่งเหล่านี้เข้าไปในกำหนดการเดินทางของเขาได้อย่างไร?ทำไมทั้งลูกเรือและเครื่องบินถูกสับเปลี่ยน แต่ตระกูลไป๋หลี่กลับไม่มีท่าทีอะไรเลย ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น?ในตอนนั้นเอง ไป๋หลี่พั่งพั่งก็นึกถึงคำพูดของเสี่ยวสวี่ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินส่วนตัว‘นี่เป็นเครื่องบินของคุณชายจิ่ง…’‘ผลประโยชน์ที่คุณชายจิ่งสร
