้างให้กับบริษัทนั้นมีค่ามากกว่าเครื่องบินส่วนตัวหลายเท่า…’‘พวกเราไม่สามารถปล่อยให้คุณกลับไปกว่างเซินอย่างมีชีวิตได้…’กลับไปกว่างเซินงานเลี้ยงวันเกิดคุณชายจิ่ง“ไป๋หลี่จิ่ง……” หลังจากผ่านไปสักพัก ไป๋หลี่พั่งพั่งหรี่ตาลงเล็กน้อย “นายใช่ไหม……”…ปี๊บ ปี๊บ!!ภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม อีกฝั่งของถนน รถเชฟโรเลตสีฟ้าคันหนึ่งเปิดไฟสูงกำลังแล่นมาทางนี้อย่างรวดเร็วดวงตาของไป๋หลี่พั่งพั่งพลันเปล่งประกาย เขาพยายามลุกขึ้นยืนและเดินไปกลางถนน โบกมือทั้งสองข้างอย่างสุดแรงภายใต้การขวางของเขา รถคันนี้ก็ค่อยๆ จอดลงตรงหน้า“นายเป็นบ้าหรือไง?!” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับเปิดกระจกลง ตะโกนใส่ไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่หน้ารถด้วยความไม่พอใจเด็กหนุ่มเดินไปที่ข้างรถอย่างไร้อารมณ์ เปิดประตูรถและนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับชายวัยกลางคนมองภาพนี้อย่างมึนงง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้สติ “นายเป็นใคร? ใครอนุญาตให้นายขึ้นรถฉัน?”ไป๋หลี่พั่งพั่งชำเลืองมองเขา หยิบธนบัตรปึกหนาออกมาจากกระเป๋า โยนลงบนที่นั่งคนขับ แล้วพูดเสียงเรียบ“ขับรถ”
