ตเห็นสายตาของอีกฝ่าย สีหน้าเริ่มแปลกไป “ผู้อำนวยการ… ผมเหมือนเห็นสุนัขตัวนี้ดูถูกผมนะครับ?”หลินชีเยี่ยนึกอะไรขึ้นได้ จึงยิ้มพลางแนะนำ “อ้อใช่ นี่คือพนักงานใหม่ของโรงพยาบาลเรา ต่อไปมันจะอยู่ในความดูแลของนายนะ”หลินชีเยี่ยเตะสุนัขข้างๆ ทีหนึ่ง มันถึงแลบลิ้นออกมาอย่างไม่เต็มใจ เผยให้เห็นแมลงสีทองตัวเล็กๆ บนลิ้น“เป็นแมลงวันทองนี่เอง” อาจูร้องอ๋อ “ผู้อำนวยการครับ มันชื่ออะไรเหรอ?”“อืม……” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “มันชื่อว่าเป้ยเล่อเหยีย” *[1]เบลล์ แคลนเดอร์ “……”“เป้ยเล่อเหยีย” อาจูย่อตัวลงใช้มือลูบหัวหมาปั๊ก แล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร “ถ้าอย่างนั้น ผมจะมอบหมายให้นายทำความสะอาดห้องน้ำนะ……ต้องเลียให้สะอาดเอี่ยมล่ะ!”เป้ยเล่อเหยียตัวสั่นเทิ้ม!มันนึกถึงร่างสุนัขนี้ขึ้นมาทันที ในหัวมีลางสังหรณ์ไม่ดีแวบขึ้นมา……“ไปกันเถอะ” หลินชีเยี่ยที่เดินไปไกลแล้วหันกลับมาเรียกเป้ยเล่อเหยียเป้ยเล่อเหยียที่ตกใจจนตัวแข็งทื่อเพราะอาจู ค่อยๆ ได้สติ แล้วเดินตามหลังหลินชีเยี่ยเข้าไปในห้องพักอย่างหงอยเหงาหลินชีเยี่ยชงชาให้ตัวเอง นั่งลงบนเก้าอี้โยกของเมอร์ลิน แล้วพูดขึ้นช้าๆ “เล่าให้ฟังหน่อยสิ นายมาจากที่ไหน?ในหมอกมันเป็นยังไงกันแน่?”เป้ยเล่อเหยียควบคุมร่างหมาปั๊กให้นั่งลงข้างประตู เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยปาก “ข้ามาจากเมืองทางตะวันตกที่ห่างไกล เป็นดินแดนที่ทั้งวัฒนธรรมและภูมิประเทศแตกต่างจากต้าเซี่ยอย่างสิ้นเชิง อา
