ห็นหลินชีเยี่ยแล้วตาเป็นประกายทันที “ชีเยี่ย มาเล่นด้วยกันหน่อยไหม?”หลินชีเยี่ยโบกมือ “พวกนายเล่นกันเถอะ ฉันยังมีธุระสำคัญต้องทำ”เด็กหนุ่มหันหลังเดินออกจากประตูห้องกิจกรรม มุ่งตรงไปยังห้องผู้อำนวยการเมอร์ลินเห็นหลินชีเยี่ยจากไป จึงค่อยๆ ดึงไพ่ใบหนึ่งจากมือ โยนลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“ไร้ที่ติ”……ห้องขังใต้ดินในห้องขังลึกลับห้องหนึ่ง แมลงทองตัวเล็กที่คลานอยู่บนพื้นดูเหมือนจะรับรู้บางอย่าง มันกางปีกเล็กน้อย ค่อยๆเคลื่อนตัวไปทางกำแพงอย่างระแวดระวัง ท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจตึก ตึก ตึก……เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาแต่ไกล หลินชีเยี่ยสวมแว่นกรอบดำ สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ค่อยๆ หยุดเดินหน้ากรง สายตาจับจ้องไปที่แมลงทองตัวเล็กที่อยู่ตรงมุมห้องขัง“พบกันอีกแล้ว เบลล์ แคลนเดอร์” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างสงบแมลงทองเกาะติดผนัง ตัวโค้งงอเล็กน้อย ปีกสั่นระริก ส่งเสียงเบาๆ ราวกับกำลังเตือนบางอย่างหลินชีเยี่ยหรี่ตาลง จากนั้นก็นึกขึ้นได้ “……ลืมไปว่านายพูดไม่ได้ รอฉันสักครู่นะ”ดังนั้น ภายใต้สายตาของเบลล์ แคลนเดอร์ หลินชีเยี่ยรีบเดินออกจากห้องขัง ประมาณหนึ่งนาทีต่อมา เขาก็กลับมาพร้อมกับหมาปั๊กตัวหนึ่งที่ดูเหมือนจะใกล้ตายหมาปั๊กตัวนี้ตาเหลือก บนหัวมีรอยบวมใหญ่ ดูเหมือนเพิ่งถูกซ้อมมา ยังได้ยินเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากลำคอมันอยู่……“ยา… เมะ… เตะ……”หลินชีเยี่ยเดินมาที่หน้าห้องขัง โยนหมาปั๊กผ่
