ันนี้ผมไปวัด ขอเครื่องรางคุ้มครองมาให้เธอโดยเฉพาะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มกว้าง “ผมบอกเธอนะ เพื่อให้พระจารึกคำอธิษฐานให้ผมหลายๆ อย่าง ผมต้องพูดจาอ้อนวอนไม่น้อยเลย อันนี้น่ะ ทั้งต้าเซี่ยมีแค่สองอัน ที่จารึกชื่อเธอมีแค่อันนี้อันเดียว”เมื่อเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย มอลลี่รู้สึกเหมือนฝัน เธอหยิบแผ่นไม้นั้นขึ้นมา เห็นด้านหน้าของแผ่นไม้จารึกคำอธิษฐานมากมายเหมือนมดเรียงกันแน่นขนัด‘สันติสุขนิรันดร์’ ‘ความสุขตลอดกาล’ ‘ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์’ ‘ขจัดสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง’ ……เธอจ้องมองเครื่องรางไม้จันทน์ในมืออย่างเหม่อลอย ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพลิกกลับด้านหลัง เห็นอักษรสี่ตัวจารึกไว้อย่างประณีต‘ภรรยา มอลลี่’สี่ตัวอักษรนี้ไม่เหมือนกันทั้งหมดสองตัวอักษร ‘มอลลี่’ ด้านบนสุดถูกแกะสลักทีละขีดด้วยมีดแกะสลัก ลายเส้นประณีตและสะอาดเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญด้านการคัดลายมือส่วนสองตัวอักษร ‘ภรรยา’ ด้านล่างเห็นได้ชัดว่าเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำ ตัวอักษรคดเคี้ยวไปมาเหมือนลายมือของเด็กประถม เมื่อเทียบกับสองตัวอักษรด้านบนแล้วช่างแสบตาเหลือเกิน“ใครเป็นภรรยาของนายกัน!”มอลลี่วางป้ายไม้ในมือลงแล้วจ้องมองไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างดุดัน ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ“โอ๊ย อย่าสนใจรายละเอียดพวกนี้เลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะอย่างเก้อเขิน พยายามกลบเกลื่อน “ผมให้พระรูปนั้นแกะสลักตัวอักษรสี่ตัวนี้ให้ แต่ท่านไม่ยอมทำให้เด็ดขาด สุ
