ครู่หนึ่งผ่านไป ไป๋หลี่พั่งพั่งถือเครื่องรางไม้จันทน์สองอันเดินออกมาจากวัดด้วยความยินดีเฉาเยวียนที่ยืนพิงกำแพงอย่างเบื่อหน่ายเห็นอีกฝ่ายเดินออกมาก็เลิกคิ้วถามว่า “ขอเสร็จเร็วจังนะ เครื่องรางล่ะขอดูหน่อย”“นี่ไง” ไป๋หลี่พั่งพั่งยื่นเครื่องรางสองอันให้พลางยิ้ม แล้วเอามือเท้าสะเอวพูดว่า “มีของพวกนี้แล้ว ชีวิตครึ่งหลังของพ่อผมต้องราบรื่น ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดมารบกวนแน่นอน!”เฉาเยวียนก้มมองแผ่นไม้จันทน์ในมือ เห็นด้านหลังสลักตัวอักษรใหญ่สามตัวว่า ‘ไป๋หลี่ซิน’ พลิกดูด้านหน้าเห็นสลักข้อความแน่นเต็มไปหมด มีทั้ง ‘ก้าวหน้าทุกย่างก้าว’ ‘อายุยืนร้อยปี’ ‘สมหวังทุกประการ’ ‘มั่งคั่งร่ำรวย’ ‘ขจัดสิ่งชั่วร้าย’ ‘จิตใจสงบนิ่ง’ ……มองดูลวดลายที่ทำให้ตาลายเหล่านี้ มุมปากของเฉาเยวียนกระตุกอย่างบ้าคลั่ง“เป็นอะไรไป เครื่องรางนี้ใช้ไม่ได้เหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเฉาเยวียนก็ถามอย่างกังวล “นายเป็นมืออาชีพเรื่องพระนี่ ถ้าใช้ไม่ได้ก็บอกผมนะ ผมจะได้กลับไปให้เขาเปลี่ยนให้……”“เครื่องรางนี้… ดีมาก” เฉาเยวียนอึกอักครู่หนึ่งก่อนพูดช้าๆ“งั้นก็ดีแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอาเครื่องรางสองอันใส่กระเป๋าอย่างร่าเริง “อันหนึ่งให้มอลลี่ อีกอันให้พ่อผม สมบูรณ์แบบ!”เขามองไปรอบๆ เห็นมีแค่เฉาเยวียนกับอันชิงอวี๋สองคน จึงถามอย่างสงสัยว่า “เอ้อ แล้วชีเยี่ยกับพี่หลานล่ะ?”“เมื่อกี้เจียหลานลากชีเยี่ยไปซื้อธูปแล้วไปทางโน้น” อันชิ
