ที่กำลังมองดูสามคนฝั่งตรงข้ามสนทนากันอย่างเงียบๆ มือที่จับราวจับยิ่งออกแรงมากขึ้น จนกดเป็นรอยนิ้วมืออย่างชัดเจนไป๋หลี่พั่งพั่งกลืนน้ำลาย รีบลุกขึ้นยืนทันที“เอ้ พวกพี่น้องทุกคน ผมเห็นว่าพวกคุณเป็นคนท้องถิ่นกูซูใช่ไหม? มานี่ๆ ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไม่มากหรอกนะ!” ไป๋หลี่พั่งพั่งหยิบนาฬิกาโรเล็กซ์สามเรือนออกมาจากกระเป๋า แย้มยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาทั้งสามคนสามนาทีต่อมา“มอลลี่ งั้นเธอพักผ่อนดีๆ นะ ฉันออกไปก่อนล่ะ?” เจิงเจิงโบกมือลามอลลี่ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ แล้วผลักประตูออกไปเพิ่งเดินมาถึงระเบียงทางเดิน ทั้งร่างก็ชะงักอยู่กับที่เห็นชายหนุ่มทั้งสามคนกำลังล้อมรอบชายอ้วนคนหนึ่งที่คุ้นหน้า หัวเราะร่าเริง ทั้งตบไหล่สนิทสนมเรียกพี่เรียกน้อง ทั้งคุยกันอย่างออกรส“พี่พั่ง! ผมบอกคุณนะ ช่วงก่อนหน้านี้ ผมมีความเข้าใจผิดๆ เกี่ยวกับคนอ้วนมาตลอด วันนี้ได้เจอคุณผมถึงตระหนักได้จริงๆ ว่า ผมมองคนแค่ภายนอก ตัดสินคนแค่รูปลักษณ์ไปแล้ว ที่จริงโลกนี้ยังมีคนดีเยอะกว่านี่นะ!” ชายผอมแห้งพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ขณะที่สวมโรเล็กซ์ที่ส่องประกายอยู่บนข้อมือ
