โรงพยาบาลเปลือกตาที่ปิดสนิทของฉินข่ายสั่นไหว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมเสียงครางแผ่วเบา“โอ๊ย……”เขามองเพดานสีขาวสะอาดเหนือศีรษะ งงงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยายามลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดแล่นมาจากขาทำให้เขาต้องร้องออกมา“หัวหน้า!”เมื่อได้ยินเสียงนั้น เจี่ยงหานที่กำลังงีบหลับพิงผนังพลันสะดุ้งตื่น รีบเดินเข้ามาใกล้เตียงด้วยความดีใจ “หัวหน้าในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว!”“หาน……” ฉินข่ายเห็นเธอแล้วสีหน้าก็ผ่อนคลายลง เขามองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”เจี่ยงหานชะงักเล็กน้อย “คุณบาดเจ็บ ก็ต้องมาโรงพยาบาลสิคะ”“ไม่ใช่ ฉันหมายถึง… หมอกนั่นล่ะ? แล้วเบลล์ แคลนเดอร์ล่ะ?” ฉินข่ายขมวดคิ้วถามราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “แล้วมอลลี่ล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”“ไม่ต้องกังวลนะคะหัวหน้า ทั้งหมอกและเบลล์ แคลนเดอร์ถูกหน่วยรบพิเศษจัดการเรียบร้อยแล้ว” เจี่ยงหานแย้มยิ้ม “มอลลี่บาดเจ็บค่อนข้างหนัก แต่ก็ไม่มีอันตราย เธอฟื้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อยู่ห้องข้างๆ นี่เอง ส่วนเจิงเจิงกับคนอื่นๆ ลงไปจัดการเรื่องเอกสารรับตัวคุณไว้ที่ชั้นล่าง เดี๋ยวก็คงกลับมาแล้วล่ะค่ะ”“หน่วยรบพิเศษเหรอ?” ฉินข่ายมึนงงไปชั่วขณะ “หน่วยฟีนิกซ์ใช่ไหม? พวกเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“ไม่ใช่หน่วยฟีนิกซ์ค่ะ……” เจี่ยงหานลังเลเล็กน้อย“งั้นก็หน่วยเร้นลับสินะ?” ฉินข่ายถอนหายใจโล่งอก “ดีแล้วที่ไม่ใช่หน่วยฟีนิกซ์ ไม่งั้นคงยุ่งยากแน่……”ขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่นั้น ม
