หลินชีเยี่ยมีอย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าการคาดเดาของพวกเขาถูกต้องทั้งหมดเมื่อเห็นชายคนนั้นถอยไป เฉาเยวียนและคนอื่นๆ ก็ผ่อนคลายลง กลับไปทำท่าเหนื่อยอ่อนเหมือนเดิม“เอ่อ แล้วอันชิงอวี๋ล่ะ?” เฉาเยวียนถามอย่างสงสัย“เขาน่ะเหรอ……” หลินชีเยี่ยคิดสักครู่ “ตอนนี้คงอยู่บนทางด่วนแล้วมั้ง”…นอก [น่านฟ้าไร้แดน]เจี่ยงหานเห็นม่านหมอกสีม่วงค่อยๆ จางหายไป ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี!ในฐานะสมาชิกคนที่เจ็ดของหน่วย 017 ที่เฝ้าอยู่นอกม่านหมอก มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าสิบกว่าชั่วโมงที่ผ่านมานั้นทรมานแค่ไหน……เมื่อผ่านไปสิบสองชั่วโมงแล้ว เพื่อนร่วมทีมยังไม่ออกมา จิตใจของเธอก็เริ่มแตกสลาย หากไม่ใช่เพราะตกลงกันไว้ก่อนว่าเธอต้องอยู่ข้างนอกคอยช่วยเหลือ เธอคงจะถือดาบบุกเข้าไปช่วยคนแล้ว เมื่อเทียบกับการติดอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากพร้อมกับเพื่อนร่วมทีม การรออยู่ข้างนอกคนเดียวนั้นทรมานที่สุดโชคดีที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เครื่องบินของหน่วยรบพิเศษได้บินผ่านเหนือม่านหมอก ทำให้เจี่ยงหานรู้สึกสบายใจขึ้นบ้างมีหน่วยรบพิเศษอยู่ ปัญหาคงไม่ใหญ่หรอกนะ?แต่ไม่รู้ว่าที่มาเป็นหน่วยฟีนิกซ์ในตำนานหรือเปล่า?“ทุกคนตามมา! พวกเราจะเข้าไปช่วยคน!!”เจี่ยงหานตะโกนใส่รถพยาบาลสิบกว่าคันและรถหน่วยเก็บกวาดที่รออยู่รอบๆ แล้วกระโดดขึ้นรถจี๊ปทหารทันทีก่อนจะเหยียบคันเร่งสุดแรงบรื๊น!!ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถ
