เมื่อได้ยินประโยคนั้น เจียหลานถึงกับอึ้งไปสองสามวินาที จากนั้นใบหน้าก็เริ่มแดงระเรื่อ เธอยื่นมือออกไปหมายจะผลักหลินชีเยี่ยออกแต่ใครจะรู้ว่าพอเธอเพิ่งยกมือขึ้น มือของหลินชีเยี่ยก็คว้าจับมือเธอไว้เสียแล้วเจียหลาน “??!!”หลินชีเยี่ยจับมือเจียหลานไว้ รู้สึกถึงความอบอุ่นพร้อมกับความลื่นเปียกเขาก้มลงมอง เห็นฝ่ามือที่มีเลือดไหลนองอยู่ จึงขมวดคิ้วมุ่นทันที“เธอบาดเจ็บเหรอ?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยเคร่งขรึมลง เขาเงยหน้าขึ้นจ้องตาเจียหลาน ดวงตาขุ่นมัวของเขาพยายามฝืนให้มีประกายแจ่มใสขึ้นมา“ใครทำร้ายเธอ?”เจียหลานเม้มริมฝีปากเบาๆ สายตาตกไปที่ด้านหลังของหลินชีเยี่ย บนร่างของนางพญาอสรพิษที่มีสีหน้าประหลาดหลินชีเยี่ยหันกลับไป ดวงตาเย็นชาจ้องมองร่างคุ้นตานั้น จิตสังหารรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา“เป็นเธอนี่เอง……”ผมสีดำยุ่งเหยิงปรกลงมาที่หน้าผากของหลินชีเยี่ย เขาจ้องมองนางพญาอสรพิษครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมา ยื่นมือทั้งสองข้างอุ้มเจียหลานที่กำลังงุนงงออกจากข้างกำแพง……จากนั้นก็ถอดดาบตรงที่อยู่ด้านหลังเธอออกมา“ไม่ต้องกังวล” หลินชีเยี่ยกำดาบไว้ มองตาเจียหลานอย่างจริงจัง “ใครทำร้ายเธอ ฉันก็จะฆ่าคนนั้น”…“ฮัดเช้ย!!”ที่ชายแดนเมืองชางหนาน อันชิงอวี๋ที่กำลังขับรถตู้สีดำเหยียบคันเร่งสุดแรงมุ่งหน้าไปยังเมืองกูซู จู่ๆ ก็จามออกมาเขาขยี้จมูก ดวงตาฉายแววสงสัย“แปลกจัง ตอนสร้างร่างกายนี้ขึ้นมา เกิดปัญหาอะไรรึเปล่านะ……ทำไม
