ในชั่วขณะที่ดวงตาอสรพิษสบกับดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น ใบหน้าใต้หน้ากากของเฉาเยวียนก็ปรากฏประกายสีเทาผิวหนังของเขาเริ่มกลายเป็นหินด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!“เหล่าเฉา!!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตะโกนเสียงดัง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกไม้กวาด [พายุอัสนี] ในมือขึ้นโบกไปข้างหน้า ลมพายุที่พัดกระหน่ำก็กลืนกินร่างทั้งสองในพริบตาร่างของนางพญาอสรพิษสั่นไหว ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งบนดวงตาอสรพิษไม่ไกลออกไป ส่วนร่างของเฉาเยวียนถูกพัดกระเด็นไปสิบกว่าเมตร พร้อมกับเปลวไฟสีดำที่พุ่งชนกระจกบานใหญ่แตกกระจาย ก่อนจะร่วงหล่นลงไปจากชั้น22มุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกเล็กน้อย“เหล่าเฉา… นี่… นี่ไม่ใช่ความผิดของผมนะ!” เขาพึมพำดวงตาของนางพญาอสรพิษหันมาจับจ้องที่ไป๋หลี่พั่งพั่ง ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจที่เขาขัดจังหวะการกลายเป็นหินของเธอเมื่อครู่ ดวงตาอสรพิษประหลาดใต้เท้าของเธอแผ่ขยายออกไปราวกับคลื่นน้ำ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดในชั่วพริบตา“ไอ้อ้วนตระกูลไป๋หลี่” นางพญาอสรพิษแลบลิ้นสีแดงฉานเลียมุมปาก หรี่ตาลงเล็กน้อย “แกรู้ไหมว่าตอนนี้หัวของแกมีค่าเท่าไหร่?”ไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งโหยง “ใคร? ใครเป็นไอ้อ้วนตระกูลไป๋หลี่? เธอจำผิดคนแล้วมั้ง? ผมคือแม่ทัพเทียนเผิงนะ!”นางพญาอสรพิษ “……”นางพญาอสรพิษหัวเราะเยาะ “ไม่ว่าจะเป็นไป๋หลี่ถูหมิงหรือไอ้หมูตอน… ยังไงวันนี้พวกแกก็ต้องตายที่นี่ทั้งหมด!”ร่างของนางพญาอสรพิษพุ่งออกไปอีกครั้ง ไป๋หลี่พั่ง
