ั่งก็กลืนกินเงาของเธอไปจนหมด!“ยายวิ่งเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?!” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองเห็นทุกอย่างผ่านช่องนิ้ว อดไม่ได้ที่จะสบถออกมามอลลี่แบกดาบไทชิไว้ในมือ ดวงตาทั้งสองจ้องมองสนามรบที่ทำให้ตาลายนี้อย่างเคร่งเครียด สีหน้าของเธอยิ่งดูหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆไม่ใช่ว่าเฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่งไม่แข็งแกร่งพอ แต่เป็นเพราะผนึกต้องห้ามดวงตาอสรพิษของนางพญาอสรพิษนั้นช่างประหลาดเหลือเกิน ดวงตาอสรพิษนับพันที่ปกคลุมทั่วทั้งชั้นล้วนเป็นจุดที่เธออาจจะปรากฏตัวขึ้น การจะทำร้ายเธอได้นั้นยากเย็นราวกับปีนขึ้นสวรรค์สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงใช้แรงปักดาบไทชิลงบนพื้นใต้เท้าอื้ม!คลื่นสั่นสะเทือนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่ออกมาจากร่างกายของเธอ ส่งผ่านดาบไทชิลงไปยังพื้นใต้เท้าโดยตรง ตามมาด้วยชั้นทั้งชั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแตกหนาแน่นแผ่ขยายอย่างรวดเร็วใต้เท้าของทุกคนไป๋หลี่พั่งพั่งเห็นภาพนี้ก็ตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกตัว แล้วชูนิ้วโป้งให้กับมอลลี่!“พี่หลาน ปกป้องผู้บาดเจ็บให้ดี พวกเราจะตกลงไปแล้ว!!” ไป๋หลี่พั่งพั่งตะโกนบอกเจียหลานที่อยู่ตรงมุมห้องด้วยเสียงอันดังโครม!!ภายใต้แรงสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงกลัว พื้นระหว่างชั้น 23 และ 22 ก็พังทลายลงมา เกิดเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ในบริเวณลิฟต์ ร่างของทุกคนตกทะลุพื้นลงไปยังชั้น 22 ในทันทีไป๋หลี่พั่งพั่งลุกขึ้นยืนจากกลุ่มควันพลางไอค่อกแค่ก เหลือบ
