ม้แต่น้อยเงาสีดำบนร่างของชายคนนั้นสลายไปในทันที ร่างของเขาตกลงบนพื้นถนน ไม่ได้ละลายเข้าไปในพื้นดินเหมือนก่อนหน้านี้ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันหลังกลับมามองหลินชีเยี่ยหลินชีเยี่ยจำใบหน้านี้ได้ เขามีชื่อว่าเฉียนฮ่าวหรานตั้งแต่อยู่บนเฮลิคอปเตอร์ พวกเขาก็ได้ดูข้อมูลของสมาชิกหน่วย 017 จนหมดแล้ว แน่นอนว่ารวมถึงผนึกต้องห้ามของพวกเขาด้วย ดังนั้นเมื่อสมาชิกหน่วย 017 คนอื่นๆ ปรากฏตัวหมดแล้ว เหลือเพียงเฉียนฮ่าวหรานคนเดียวที่ไม่เคยโผล่หน้ามา คิดถึงความสามารถของเขาแล้ว ก็ไม่ยากที่จะคาดเดาวิธีซ่อนตัวที่เป็นไปได้ของเบลล์ แคลนเดอร์นั่นก็คือ อาศัยความสามารถของเฉียนฮ่าวหราน ซ่อนตัวอยู่ในเงา เคลื่อนที่ตลอดเวลา รักษาระยะห่างกับหน่วยของหลินชีเยี่ยในระหว่างการค้นหาอย่างละเอียด เขาและอันชิงอวี๋ให้ความสนใจเป็นพิเศษกับมุมมืดทั้งหมด ไม่คิดว่าจะหาตำแหน่งของเฉียนฮ่าวหรานเจอจริงๆ“เบลล์ แคลนเดอร์” หลินชีเยี่ยดึงดาบตรงออกจากพื้นถนน เดินไปหาเฉียนฮ่าวหรานอย่างสงบ “คราวนี้ จะหนีไปไหน?”เฉียนฮ่าวหรานจ้องมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ในชั่วขณะถัดมา ปากของเขาก็เผยอออกเล็กน้อย บนปลายลิ้นมีแมลงสีทองตัวเล็กๆ กำลังเกาะอยู่นิ่งไม่ขยับ“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” น้ำเสียงของเฉียนฮ่าวหรานสั่นเทา เปล่งเสียงแข็งกระด้างออกมา “เจ้าควรจะถูกตัวแทนบ้านั่นไล่ล่าอยู่ไม่ใช่หรือ”“แค่ลอกคราบเท่านั้นเอง” หลินชีเยี่ยพูดเรียบๆ “พวกนายขยายสน
