ามรบใหญ่เกินไป ใหญ่จนแม้แต่พวกนายเองก็ไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด และเขาก็ไม่เคยเห็นหน้าตาของฉันด้วย แค่ให้คนอื่นสวมหน้ากากของฉันในจุดเวลาหนึ่งฉันก็สามารถแปลงร่างหลบหนีการเฝ้าระวังของพวกนายทั้งหมดได้ จากที่สว่างสู่ที่มืด”“แต่ก่อนหน้านี้ เจ้าดูเหมือนจะไม่มีความสามารถในการแปลงร่างนี้นะ” เบลล์ แคลนเดอร์ควบคุมเสียงของเฉียนฮ่าวหรานพูดต่อมุมปากของหลินชีเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อย “คนย่อมเปลี่ยนแปลงได้เสมอ”เฉียนฮ่าวหรานตกอยู่ในความเงียบ ครู่ต่อมา เขาก็เอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงดูน่ากลัวกว่าเดิมมาก“เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าแค่เจ้าผู้เดียวจะสามารถเอาชนะข้าได้? แค่ควบคุมเจ้าได้ หุ่นเชิดพวกนี้ก็ไม่สำคัญอีกต่อไป……”บนปลายลิ้นของเฉียนฮ่าวหราน แมลงสีทองตัวเล็กนั้นพลันกางปีกบางๆ ออก สั่นเบาๆ ร่างกายก็พุ่งผ่านอากาศราวกับสายฟ้าสีทองสายหนึ่งมันเร็วเกินไป เร็วจนแม้แต่การหยั่งรู้อันน่าสะพรึงกลัวของหลินชีเยี่ยก็แทบตอบสนองไม่ทัน เขาหันศีรษะหลบอย่างรวดเร็ว สายฟ้าสีทองนั้นฉีกผ่านแก้มของเขาในชั่วพริบตา ทิ้งรอยแผลตื้นๆ ไว้บนผิวแก้มหลินชีเยี่ยยังไม่ทันได้หายใจหายคอจากการหลบพ้นการโจมตี เพราะในชั่วขณะถัดมา เฉียนฮ่าวหรานก็ชักดาบตรงที่เอวออกมา คมดาบฟันตรงมาที่ลำคอของเขา!เคร้ง!ดาบตรงสองเล่มปะทะกัน เกิดประกายไฟน่าตื่นตา พร้อมกันนั้นความมืดก็แผ่ซึมเข้าสู่ใบมีดของเฉียนฮ่าวหรานภายใต้การควบคุมของความมืดสุดขั้ว ดาบของเฉียนฮ่าวหรานก็หลุด
