นอกสำนักงาน สายตากวาดมองทางเดินรอบๆ สีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขายกมือขึ้น พูดช้าๆ ว่า“ตอนที่พวกเรามา……ตรงทางเดินมีดวงตามากมายขนาดนี้ด้วยเหรอ?”ไป๋หลี่พั่งพั่งชะงัก หันไปมองรอบๆบนผนังใกล้ลิฟต์บริเวณนอกสำนักงาน ไม่รู้ว่าถูกวาดเป็นดวงตาอสรพิษประหลาดมากมายตั้งแต่เมื่อไร เส้นสีดำวาดอย่างเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกน่าขนลุกอย่างประหลาดไม่เพียงแค่ผนัง ทั้งเพดาน กระเบื้องพื้น ประตูลิฟต์ กระถางดอกไม้ กระจก……แม้แต่ปุ่มลูกศรควบคุมลิฟต์ขึ้นลงก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ถูกเปลี่ยนเป็นดวงตาแนวตั้งอันน่าพิศวง!ทั้งชั้นถูกปกคลุมไปด้วยดวงตาอสรพิษอย่างหนาแน่น“ผู้หญิงคนนั้น!” มอลลี่เห็นภาพนี้แล้ว ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของเธอฉายแววหนักอึ้ง “ผู้หญิงที่สามารถทำให้คนกลายเป็นหินด้วยสายตา เวลาเธอลงมือ รอบๆ ตัวจะปรากฏดวงตาอสรพิษ”“ดูเหมือนว่าพวกเราถูกจับตามองแล้ว” เฉาเยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มือค่อยๆ วางลงบนด้ามดาบที่เอวสีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งก็มืดครึ้มขึ้นเช่นกัน เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบดาบตรงของหลินชีเยี่ยจากด้านหลัง แล้วหันมาส่งให้เจียหลาน“พี่หลาน ตอนนี้คุณไม่มี ‘อมตะ’ คุ้มครอง อย่าเข้าร่วมการต่อสู้เลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งมองตาเจียหลานพลางพูดอย่างจริงจังเจียหลานมองดาบตรงในมือตัวเองอย่างงงๆ กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เฉาเยวียนก็ส่งฉินข่ายที่บาด
