ธอก็จ้องไป๋หลี่พั่งพั่งอย่างดุดัน “พวกนายตามฉันมา……อย่าลืมสวมหน้ากากให้เรียบร้อย”เธอหันหลังกลับ ใช้ดาบไทชิพยุงร่างกาย เดินผ่านระเบียงทางเดินยาวเข้าไปในห้องทำงานที่ฉินข่ายซ่อนตัวอยู่หน่วยสำรองทั้งสามคนรีบสวมหน้ากากให้เรียบร้อยแล้วตามไปติดๆ“หัวหน้า!” เมื่อมอลลี่เดินเข้าไปในห้องทำงานก็เห็นฉินข่ายล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าซีดขาว ไม่ได้สติเธอรีบเดินเข้าไปหา แต่ก้าวเท้าพลาดเกือบจะล้มลงกับพื้น โชคดีที่ไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ด้านหลังมีปฏิกิริยาว่องไว รีบคว้าตัวเธอไว้ได้ทันเฉาเยวียนและเจียหลานสีหน้าเปลี่ยนไปภายใต้หน้ากาก รีบเดินเข้าไปตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา“เสียเลือดมาก บาดเจ็บสาหัส” เฉาเยวียนขมวดคิ้วแน่น “อาการของเขาไม่ค่อยดีเลย……ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะทนอยู่ในหมอกนี้ได้ไม่นาน ต้องรีบพาออกไปรักษาโดยด่วน!”เจียหลานจ้องมองฉินข่ายที่หมดสติ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือของเขา แสงสีขาวนุ่มนวลสายหนึ่งถ่ายทอดเข้าสู่ร่างกายของชายตรงหน้า“เธอถ่ายทอดคุณสมบัติ [อมตะ] ให้เขาแล้วเหรอ?” เฉาเยวียนรู้สึกถึงชีพจรของฉินข่ายที่ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติจึงมองไปที่เจียหลานอย่างประหลาดใจ “จะรักษาเขาได้เหรอ?”เจียหลานส่ายหน้า[อมตะ] เป็นเพียงความสามารถในการรักษาสภาพของวัตถุให้คงที่เท่านั้น ไม่มีคุณสมบัติในการฟื้นฟูบาดแผล นั่นหมายความว่าเธอสามารถใช้ [อมตะ] เพื่อป้องกันไม่ให้อาการของเขาแย่ลงได้เท่านั้น แต่ไ
