อมองดูไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วหันไปมองมอลลี่ ดวงตาฉายแววเข้าใจจากนั้นเจียหลานก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเดินไปตรงหน้าซุนหลวน ก้มหน้าใช้เทปกาวมัดร่างของเขา พลางแอบใช้หางตามองไปที่ไป๋หลี่พั่งพั่งกับมอลลี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็นมุมปากใต้หน้ากากของเฉาเยวียนกระตุกเล็กน้อย เขาเดินไปข้างๆ เจียหลานเช่นกัน ย่อตัวลงแล้วถามเบาๆ ว่า“เจียหลาน เธอชอบจับคู่ให้คนอื่นด้วยเหรอ?”เจียหลานเอียงหัวอย่างสงสัย ดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘จับคู่’ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางความกระตือรือร้นของเธอที่จะมองดูสองคนนั้นต่อไปเฉาเยวียนชำเลืองมองซุนหลวนที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าเขาดูประหลาดขึ้นมาทันที“เจียหลาน เมื่อกี้ดูเหมือนพั่งพั่งจะยังไม่สามารถควบคุมเขาได้สมบูรณ์ เขาดูเหมือนจะยังต่อต้านอยู่นะ!”ซุนหลวนที่นอนอยู่บนพื้นตัวเต็มไปด้วยเลือด มือข้างหนึ่งยันพื้น กำลังจะลุกขึ้นยืน อีกมือหนึ่งกำดาบตรงที่เปื้อนเลือดข้างๆ แน่น โงนเงนราวกับกำลังจะทำอะไรบางอย่างสีหน้าของเจียหลานเคร่งขรึมลง เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ต่อยเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง ทำให้ซุนหลวนล้มลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง ในเสียงทุ้มหนักนั้น พื้นใต้ร่างของเขาถึงกับปรากฏรอยแตกเล็กๆซุนหลวนพ่นเลือดออกมา ตาเหลือกขึ้นจากนั้นก็หมดสติไปไกลออกไป ไป๋หลี่พั่งพั่งที่สวมหน้ากากตือโป๊ยก่ายเดินไปข้างๆ มอลลี่ วาดดาบมาดเท่ห์ กระแอมเบาๆ กำลังจะพูดอะ
