งระเรื่อ เธอมองตาของไป๋หลี่พั่งพั่ง แล้วเอ่ยปากอย่างเขินอายปนโกรธๆ “ไป๋หลี่ถูหมิง นายกำลังเล่นอะไรอยู่? ถ้านายยังไม่ปล่อยฉัน ฉันจะตีนายแล้วนะ!”ไป๋หลี่พั่งพั่งปล่อยข้อมือของเธอออก ก้มหน้าค่อยๆ ถอดหน้ากากของตัวเองออก รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าขาวอวบนั้น“มอลลี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ?”เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้น มอลลี่ก็รู้สึกเหมือนฝันไป ราวกับว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ในหมอกพิษอันตรายรอบด้าน แต่กลับไปอยู่ที่ค่ายฝึกอบรมอันอบอุ่นนั้นอีกครั้ง“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?” เธออดถามไม่ได้
