ีหรือไม่ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างกัดเธอเบาๆเธอชะงัก ยกมือตบไหล่ตัวเอง แล้วมองไปข้างหน้าต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจากนั้น ความรู้สึกถูกกัดก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งคราวนี้ เธอรีบหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปเกาที่ไหล่ แล้วคว้าเส้นด้ายบางเฉียบได้เส้นหนึ่ง ดวงตาฉายแววฉงนนี่มันอะไรกัน?“หืม?”ด้านข้าง ร่างของเฉาเยวียนพลันสั่นสะท้าน แขนที่สั่นระริกยกขึ้นมาอย่างกะทันหันเขาขมวดคิ้วแน่น พยายามควบคุมตัวเอง ทว่าร่างกายกลับเหมือนถูกใครบางคนชักใยไว้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ“แย่แล้ว!” สีหน้าของเฉาเยวียนหม่นลงเขามองไปยังสถานที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว บนดาดฟ้าของตึกที่ไม่ไกลนัก มีชายหนุ่มร่างผอมแห้งคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเข้ม กำลังยืนอยู่ที่นั่น นิ้วทั้งสิบงอเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังควบคุมบางสิ่งอยู่มือของเฉาเยวียนลูบไปที่ด้ามดาบข้างเอว เขาหันไปมองเจียหลานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วตะโกนว่า“เธอพาไป๋หลี่พั่งพั่งหนีไปเร็ว!”
