ลี่พั่งพั่งที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ก่อนจะหยิบไม้กวาดแห้งออกมา แล้วกวาดไปทางใบมีดเสียงเหล่านั้นอย่างแรง!พายุหมุนผสานกับสายฟ้าที่เต้นระบำ พุ่งออกมาจากปลายไม้กวาด [พายุอัสนี] ปะทะกับคมมีดหลายเล่ม คลื่นพลังที่มองไม่เห็นระเบิดออกจากด้านหน้าของทั้งสอง ทำให้น้ำในทะเลสาบเบื้องล่างกระเพื่อมเป็นคลื่นโค้งไป๋หลี่พั่งพั่งในมือถือไม้กวาด เท้าเหยียบกระบี่บิน ทะลวงฟองคลื่นสีขาว มุ่งหน้าไปยังเรืออย่างไม่หวั่นเกรง!“การโจมตีแค่นี้ ไม่สามารถเอาชนะผมได้หรอกนะ!” เขายิ้มอย่างมั่นใจร่างอรชรบนเรือเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหยิบฆ้องทองเหลืองสองอันที่เป็นประกายออกมาจากใต้กู่เจิง……สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งพลันแข็งค้างตึง!!!เสียงฆ้องดังสนั่นจากเรือกลางทะเลสาบ พายุคมเสียงอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดผิวน้ำโดยรอบในทันที เพียงพริบตาก็ซัดทั้งตัวไป๋หลี่พั่งพั่งและไม้กวาดให้หลุดจากกระบี่บิน กระเด็นไปในอากาศหลายสิบเมตร แล้วตกลงสู่ผิวน้ำเสียงดังทำให้เกิดระลอกคลื่นกว้างใหญ่ที่ริมฝั่ง เฉาเยวียนสีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบกระโดดไปหลบอยู่ใต้กำแพงหินด้านข้าง ในจังหวะถัดมา คมมีดจำนวนมากก็ฟันลงบนผิวกำแพงหิน ทิ้งรอยแผลลึกไว้มากมาย“ทำไมเธอถึงใช้ฆ้องได้ล่ะ?” เฉาเยวียนอดบ่นไม่ได้ “มันไม่เข้ากับภาพลักษณ์เลยนะ!”เจียหลานยืนนิ่งท่ามกลางพายุคมเสียง เธอขมวดคิ้วมองเหตุการณ์เบื้องหน้า ดูเหมือนกำลังลังเลว่าจะเข้าไปช่วยเด็กอ้วนคนนั้นด
